กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อสร้างความนิยมทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์กลยุทธ์การสื่อสารสำหรับสร้างความนิยมทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นในบริบทสื่อที่เปลี่ยนแปลงไป โดยการวิเคราะห์ใช้กรอบแนวคิดหลักคือ แบบจำลองการสื่อสาร SMCR ของ David K. Berlo (1960) ซึ่งจำแนกกระบวนการสื่อสาร 4 องค์ประกอบ ได้แก่ ผู้ส่งสาร (Sender), สาร (Message), ช่องทาง (Channel) และผู้รับสาร (Receiver) มาเป็นเครื่องมือในการวิเคราะห์เชิงสัมพันธ์ ร่วมกับแนวคิดและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องด้านการสื่อสารทางการเมืองและการตลาดการเมือง การวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงเอกสาร (Documentary Research) โดยสังเคราะห์เนื้อหาจากงานวิจัยและเอกสารทางวิชาการที่ผ่านการคัดเลือกตามเกณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับองค์ประกอบของแบบจำลอง SMCR รวมถึงข้อดีและข้อจำกัดของสื่อดั้งเดิมและสื่อใหม่ และกลยุทธ์การสื่อสารเพื่อสร้างความนิยมทางการเมืองโดยเฉพาะ
ผลการวิจัยพบว่า กลยุทธ์ที่มีประสิทธิภาพคือการผสมผสานองค์ประกอบ SMCR เริ่มต้นจากผู้ส่งสาร (นักการเมือง) ต้องสร้างแบรนด์บุคคลที่น่าเชื่อถือ, สาร (นโยบาย) ต้องถูกออกแบบให้ตอบโจทย์ผู้รับสาร, และช่องทาง (สื่อ) ต้องถูกเลือกให้สอดคล้องกับพฤติกรรมการรับสื่อของผู้รับสารแต่ละกลุ่ม ข้อค้นพบของบทความนี้คือ การนำเสนอกรอบแนวคิดการสื่อสารเชิงสัมพันธ์ (Relational Framework) ที่ชี้ให้เห็นกระบวนการสร้างความนิยมที่มีประสิทธิภาพในบริบทท้องถิ่นนั้น เริ่มต้นจากการทำความเข้าใจผู้รับสาร (R) เป็นศูนย์กลาง เพื่อนำข้อมูลเชิงลึกมาออกแบบกลยุทธ์ของผู้ส่งสาร (S), สาร (M) และช่องทาง (C) ให้ทำงานเชื่อมโยงกันอย่างเป็นระบบ ซึ่งเป็นแนวทางที่สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการวางแผนการสื่อสารได้จริง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Journal of TCI is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) licence, unless otherwise stated. Please read our Policies page for more information...
เอกสารอ้างอิง
ก้องภพ เอี่ยมสมบูรณ์. (2565). การสื่อสารทางการเมืองในสื่อยุคดิจิทัลสมัยปัจจุบัน. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 27(2), 1-10.
ชยพงศ์ มัธยมนันทน์, ธนกฤต โพธิ์เงิน และวิทยา สุจริตธนารักษ์. (2567). การสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นที่ส่งผลต่อการไปใช้สิทธิเลือกตั้งระดับท้องถิ่นของข้าราชการตำรวจในจังหวัดปทุมธานี. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 4(3), 1-23.
ทรายคำ เปลวจันทร์, และ อัศวิน เนตรโพธิ์แก้ว. (2564). กลยุทธ์การตลาดทางการเมืองของนายธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า, 8(1), 1-21. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jcin/article/view/251585/169478
นฤมล โคตรสาขา, อภิญญา ฉัตรช่อฟ้า และสุรพล สุยะพรหม. (2568). การสื่อสารเชิงพุทธเพื่อสร้างความนิยมทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดอุดรธานี. วารสารวิชาการ รัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 7(1), 1-13.
นันทนา นันทวโรภาส. (2558). สื่อสารการเมือง: ทฤษฎีและการประยุกต์ใช้ (พิมพ์ครั้งที่ 2). แมสมีเดีย.
ประคอง มาโต, วัชรินทร์ ชาญศิลป์ และสุรพล สุยะพรหม. (2565). การส่งเสริมความนิยมทางการเมืองของประชาชนมีต่อนักการเมืองในจังหวัดอุทัยธานี. วารสารวิจัยวิชาการ, 5(2), 115-128.
ปลื้มจิต ลาภอุดมเลิศ, ปาริชาติ ชุมพงศ์ และอภิญญา ฉัตรช่อฟ้า. (2568). การสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นในยุค Ai. วารสารบัณฑิตศึกษาวิชาการ, 3(1), 56-67.
ปวีร์ เปาริก. (2567). กลยุทธ์การหาเสียงของพรรคการเมืองกับแผนยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี. วารสารรามคำแหง ฉบับรัฐประศาสนศาสตร์, 7(2), 1-40. https://so16.tci-thaijo.org/index.php/RJPA/article/view/601
พิษณุ เทพทอง, วิทยาธร ท่อแก้ว, กรกช ขันธบุญ และจิตราภรณ์ สุทธิวรเศรษฐ์. (2567). กระแสตอบรับของผู้รับสารต่อการสื่อสารทางการเมืองในการรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งปี 2566 ของพรรคก้าวไกล. วารสารพัฒนวนัมรุง มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 1(2), 68-92.
พีระพงค์ สุจริตพันธ์ และวายุภักษ์ ทาบุญมา. (2566). การสื่อสารทางการเมืองของรัฐบาล: กระบวนการสื่อสารและปัญหาการสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อใหม่ (NEW MEDIA) ในสมัยรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา. Journal of Modern Learning Development, 8(5), 306-319.
ไพศาล เรืองฤทธิ์, วิทยาธร ท่อแก้ว และกานต์ บุญศิริ. (2568). นวัตกรรมการสื่อสารทางการเมืองในกระบวนการนิติบัญญัติยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(9), 392-407.
ภัทรธีรา แพครบุรี, วิทยาธร ท่อแก้ว และกมลรัฐ อินทรทัศน์. (2568). กระบวนการและกลยุทธ์การใช้สื่อในการสื่อสารเพื่อสร้างความนิยมทางการเมือง. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(6), 143-155.
ภาสกร ดอกจันทร์. (2568). จริยธรรมการสื่อสารทางการเมือง. วารสารวิชาการสังคมศาสตร์สมัยใหม่, 2(1), 40-51.
พระครูเกษมวัชรดิตถ์ (รอดจากทุกข์), พระมหาเอกกวิน ปิยวีโร (อะซิ่ม) และพระครูวินัยธรอธิษฐ์ สุวฑฺโฒ (สุขพานิช). (2565). การสื่อสารทางการเมืองกับวาทกรรมทางการเมืองในสังคมไทย. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 2(5), 99-120.
พระสังวาน เขมปญฺโญ (สายเนตร), พระสิริชัย ธมฺมจาโร (สายสิงห์), สมนึก จันทร์โสดา และศราวุธ ขันธวิชัย. (2565). การสื่อสารทางการเมือง. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(3), 357-368.
รภัสสิทธิ์ ภัทรสิริชัยสิน และสัณฐาน ชยนนท์. (2567). อิทธิพลของสื่อมวลชนที่มีผลต่อความนิยมของพรรคเพื่อไทย. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(1), 1212-1226.
ศุภกร เชิดชูธีรกุล และสมบูรณ์ สุขสำราญ. (2568). กลยุทธ์การสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของพรรคก้าวไกล. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 10(1), 102-112.
สรวิศ พรมลี, พัด ลวางกูร และวิจิตรา ศรีสอน. (2567). การสื่อสารทางการเมืองของเยาวชนผ่านสื่อใหม่. วารสารรัชต์ภาคย์, 18(59), 97-109.
สรียา ทับทัน. (2565). ปรากฏการณ์การสื่อสารทางการเมือง: แง่มุมการศึกษา การตลาด และภาษา. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 21(2), A1-A13.
สิริมาส หมื่นสาย, ธนาภรณ์ แสวงทอง และภวัต พัฒนนิภากร. (2565). กลยุทธ์การสื่อสารทางการเมืองของนโยบายประชานิยม. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 8(3), 383-396.
สุเมธ ตั้งประเสริฐ. (2565). กลยุทธ์และวิธีการสื่อสารของพรรคการเมืองไทยผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2562. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 5(1), 25-38.
เอกกร มีสุข, วิทยาธร ท่อแก้ว และกานต์ บุญศิริ. (2566). รูปแบบการสื่อสารในการสร้างภาพลักษณ์ของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่น. วารสารราชภัฏสุรินทร์วิชาการ, 1(6), 45-64.
ฮูวัยดีย๊ะ พิศสุวรรณ อุเซ็ง, วิทยาธร ท่อแก้ว และกานต์ บุญศิริ. (2567). สื่อสังคมออนไลน์: การสื่อสารทางการเมืองในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการ การจัดการภาครัฐและเอกชน, 6(1), 1-13.
Berlo, D. K. (1960). The process of communication: An introduction to theory and practice. Holt, Rinehart & Winston.
