แนวทางการบูรณาการเทคโนโลยีและโลจิสติกส์เพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ตำบลคีรีราษฎร์ จังหวัดตาก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง “แนวทางการบูรณาการเทคโนโลยีและโลจิสติกส์เพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวในตำบลคีรีราษฎร์ จังหวัดตาก” มีวัตถุประสงค์ในการศึกษา ดังนี้ 1. เพื่อศึกษาสภาพทั่วไปของระบบ โลจิสติกส์ด้านการท่องเที่ยวในพื้นที่ดังกล่าว 2. วิเคราะห์ศักยภาพของชุมชนในการนำเทคโนโลยีมาใช้ในการขับเคลื่อนการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน และ 3. พัฒนาแนวทางการออกแบบระบบหรือเครื่องมือสนับสนุนการจัดการท่องเที่ยวเชิงโลจิสติกส์โดยเฉพาะ ผลงานวิจัยที่สำคัญของโครงการนี้ ได้แก่ การพัฒนาแนวทางต้นแบบในรูปแบบ “แอปพลิเคชันการท่องเที่ยวชุมชน” ที่เน้นการบูรณาการเทคโนโลยีกับข้อมูลด้านโลจิสติกส์ของพื้นที่ เช่น การค้นหาข้อมูลแหล่งท่องเที่ยว การจองกิจกรรม ระบบรีวิว-ให้คะแนน ระบบชำระเงินแบบออนไลน์ (e-payment mockup) และแผนที่แบบโต้ตอบ (interactive map) โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน ทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ ผ่านการเก็บข้อมูลจากนักท่องเที่ยวจำนวน 384 คน และการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้นำชุมชน ผู้ประกอบการ และหน่วยงานในท้องถิ่น ผลการวิจัยพบว่า ระบบโลจิสติกส์ด้านการท่องเที่ยวในพื้นที่ยังอยู่ในระดับเริ่มต้น โดยมีข้อจำกัดทั้งด้านโครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และการบริหารจัดการนักท่องเที่ยว อย่างไรก็ตาม พื้นที่มีศักยภาพในการพัฒนาโดยเฉพาะแหล่งท่องเที่ยวที่มีความหลากหลายทางธรรมชาติและวัฒนธรรม เช่น น้ำตกป่าหวาย เทศกาลปีใหม่ม้ง และกิจกรรมทอผ้ากัญชง ดังนั้นการพัฒนาเครื่องมือดิจิทัลที่เหมาะสมกับบริบทชุมชนจะช่วยเสริมประสิทธิภาพการจัดการโลจิสติกส์ และยกระดับการท่องเที่ยวให้เกิดความยั่งยืนในระยะยาว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Journal of TCI is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) licence, unless otherwise stated. Please read our Policies page for more information...
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2555). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ พ.ศ. 2555–2559. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
จิราพร พงษ์ทอง. (2561). โลจิสติกส์กับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วารสารเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ, 10(2), 45–52.
บุญส่ง นิลวรรณ. (2560). เทคโนโลยีกับการท่องเที่ยวยุคใหม่. วารสารนวัตกรรมการท่องเที่ยว, 8(3), 15–28.
Baggio, R., & Klobas, J. (2011). Quantitative methods in tourism: A handbook. Channel View Publications.
Ballou, R.H. (2004). Business Logistics/Supply Chain Management: Planning, Organizing and Controlling the Supply chain. 5th Edition, Pearson/Prentice Hall Inc., New Jersey.
Buhalis, D., & Law, R. (2008). Progress in information technology and tourism management: 20 years on and 10 years after the Internet—The state of eTourism research. Tourism Management, 29(4), 609–623.
Chambers, R. (1997). Whose reality counts? Putting the first last. Intermediate Technology Publications.
Chaskin, R. J. (2001). Building community capacity: A definitional framework and case studies from a comprehensive community initiative. Urban Affairs Review, 36(3), 291–323.
Christopher, M. (2016). Logistics & supply chain management (5th ed.). Pearson Education.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). John Wiley & Sons.
Council of Supply Chain Management Processionals. (2023). CSCMP Supply Chain Management Definitions and Glossary. https://cscmp.org/CSCMP/Educate/SCM_Definitions_and_Glossary_of_Terms.aspx
United Nations World Tourism Organization (UNWTO). (2020). Tourism and the Sustainable Development Goals – Journey to 2030. https://www.unwto.org/sustainable-development
World Tourism Organization (WTO). (1993). Sustainable tourism development: A guide for local planners. Madrid: World Tourism Organization.
Yiamjanya, S., & Wongleedee, K. (2014). Enhancing logistics performance for tourism in rural destinations. International Journal of Social, Behavioral, Educational, Economic, Business and Industrial Engineering, 8(9), 2925–2929.
