ส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจกลับมาใช้บริการซ้ำ ที่พักประเภท Boutique Hotel ของนักท่องเที่ยวชาวไทย ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยเรื่อง ส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจกลับมาใช้บริการซ้ำที่พักประเภท Boutique Hotel ของนักท่องเที่ยวชาวไทย ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยส่วนบุคคลและพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวชาวไทย รวมถึงปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจกลับมาใช้บริการซ้ำที่พักประเภท Boutique Hotel ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต แบบสอบถาม ซึ่งแบ่งออกเป็น 2 ส่วน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยและค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มาใช่บริการที่พักประเภท Boutique Hotel ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต จำนวน 400 คน ซึ่งได้จากการคำนวณกลุ่มประชากรตัวอย่างในกรณีที่ไม่ทราบจำนวนประชากรที่แน่นอน
ผลการวิจัยพบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามทั้งสิ้น 393 คน ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุระหว่าง 20-30 ปี สถานภาพโสด มีการศึกษาอยู่ในระดับปริญญาตรี ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพพนักงานบริษัทและมีรายได้เฉลี่ยต่อเดือนอยู่ที่ระหว่าง 20,001-25,000 บาท ผู้ตอบแบบสอบถามนิยมพักห้อง Standard Room มีระยะเวลาในการเข้าพัก 1 คืน ส่วนใหญ่มีประสบการณ์การเข้าพักมาแล้ว โดยวัตถุประสงค์ในการเข้าพักคือเพื่อพักผ่อน ทั้งนี้มีแฟนหรือคนรักเป็นผู้ร่วมตัดสินใจในการเลือกที่พัก มักจะเลือกจากดีไซน์การตกแต่งของโรงแรม รวมถึงแหล่งท่องเที่ยวบริเวณรอบ ๆ ซึ่งจะเข้าพักในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ โดยใช้วิธีการจองที่พักผ่านระบบแอพพลิเคชั่น ทั้งนี้ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่รู้จักโรงแรมผ่านสื่อสังคมออนไลน์ ด้านปัจจัยส่วนประสมทางการตลาด โดยภาพรวมผู้ตอบแบบสอบถามมีความพึงพอใจอยู่ในระดับ มาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า ด้านที่ผู้ตอบแบบสอบถามมีความพึงพอใจมากที่สุด คือ ด้านผลิตภัณฑ์ รองลงมาคือ ด้านสถานที่ ด้านช่องทางการจัดจำหน่าย ด้านบุคลากร ด้านราคาและด้านลักษณะทางกายภาพ ส่วนด้านที่ผู้ตอบแบบสอบถามมีความพึงพอใจน้อยที่สุด คือ ด้านการส่งเสริมการตลาด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
ตุ้ย ชุมสาย. (2527). หลักวิชาการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: แพร่พิทยา.
นิศา ชัชกัล. (2540). อุตสาหกรรมท่องเที่ยว. ภูเก็ต: โรงพิมพ์สถาบันราชภัฏภูเก็ต.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2564). [ออนไลน์]. โรงแรมที่พักประเภท Boutique Hotel. [สืบค้นเมื่อ 11 มิถุนายน 2565]. http://ittdashboard.nso.go.th/index
Roscoe. (1969). การกำหนดประชากรและกลุ่มตัวอย่าง. วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี. อุดรธานี.
ล้วน สายยศและอังคณา สายยศ. (2538). เทคนิคการวิจัยการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2550). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. กรุงเทพฯ : คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
การะเกด แก้วมรกต. (2554). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการเลือกใช้บริการโรงแรมของนักท่องเที่ยวชาวไทยในจังหวัดกระบี่. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, สาขาวิชาบริหารธุรกิจ, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
ภาวิณี เต็มดี. (2553). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกใช้บริการโรงแรม กลุ่ม Boutique Hotel ของนักท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่. งานวิจัยและวิเทศสัมพันธ์ วิทยาลัยศิลปะ สื่อและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พรลาภ ประโยชน์อมรกุล. (2557). ปัจจัยที่มีผลต่อความพึงพอใจในการเลือกใช้บริการโรงแรมฮอลิเดย์อินน์รีสอร์ท ภูเก็ต. การศึกษาค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, วิชาการตลาด, คณะบริหารธุรกิจ, มหาวิทยาลัยรังสิต.
พัชรี เพชรพิรุณ. (2555). พฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวตะวันออกกลางในการเลือกใช้บริการโรงแรมในเขตคลองเตยกรุงเทพมหานคร. บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, สาขาวิชาบริหารธุรกิจ, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด.
ฉันท์หทัย คําสาร. (2555). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการเลือกใช้บริการโรงแรมระดับ 4 ดาว ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดลำปาง. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, สาขาวิชาบริหารธุรกิจ, มหาวิทยาลัยเนชั่น.
