พฤติกรรมการสอนของครูที่ส่งผลต่อการพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตบางนา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาพฤติกรรมการสอนของครูที่ส่งผลต่อการพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตบางนา 2) ศึกษาคุณลักษณะของครูที่ช่วยพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตบางนา และ 3) ศึกษาสภาพปัญหาในการส่งเสริมพฤติกรรมการสอนของครูที่ส่งผลต่อการพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตบางนา ประชากรที่ใช้ในการวิจัย ครูระดับประถมศึกษา โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตบางนา จำนวน 33 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย แบบสอบถาม และแบบประเมินผลวิเคราะห์ข้อมูล โดยการหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัย พบว่า 1) พฤติกรรมการสอนของครูที่ส่งผลต่อการพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน อยู่ในระดับมากที่สุด 2) คุณลักษณะของครูที่ช่วยพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน อยู่ในระดับมากที่สุด และ 3) สภาพปัญหาพฤติกรรมการสอนของครูที่ส่งผลต่อการพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนอยู่ในระดับมาก จากการศึกษาพฤติกรรมการสอนของครูที่ส่งผลต่อการพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตบางนา ผู้วิจัยจึงมีข้อเสนอแนะแนวทางในการนำมาปรับใช้ในการพัฒนาพฤติกรรมการสอน เพื่อให้ครูมีศักยภาพของความเป็นผู้มีจิตวิญญาณความเป็นครูอันจะยังผลให้การจัดกิจกรรมการเรียนการสอน มีความทันสมัยเท่าทันกับการเปลี่ยนแปลงของสังคมโลกในยุคศตวรรษที่ 21
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
กล่อมจิต ดินภิรมย์. (2564). แนวคิดการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โครงการผ่านรูปแบบการแก้ไขปัญหาอย่างสร้างสรรค์โดยใช้โรงเรียนและชุมชนเป็นฐานสู่การพัฒนาสมรรถนะแก่ผู้เรียนอย่างยั่งยืน. คุรุสภาวิยาจารย์. ปีที่ 2 ฉบับที่ 3 กันยายน – ธันวาคม 2564. 1-11.
คูณ ศรีสุวงศ์ และกนกอร สมปราชย์. (2561). ภาวะผูนําที่เนนการเรียนรูเปนสําคัญที่สงผลตอการเป็นบุคคลแหงการเรียนรูของครูในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น. ปีที่ 11 ฉบับที่ 2 ประจำเดือน เมษายน - มิถุนายน 2560. 1-9.
จินดา ลาโพธิ์. (2560). วาทการสำหรับครู. สกลนคร: โรงพิมพ์สกลนครการพิมพ์.
พุทธชาด ลิ้มศิริเรืองไร. (2561). การวิเคราะห์ความต้องการในรายวิชาภาษาอังกฤษสำหรับอาเซียนโดยใช้รูปแบบการสอนแบบมีผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. ปีที่ 9 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม – ธันวาคม 2561). 257-271.
รพีพรรณ อักษราวดีวัฒน์. (2562). รูปแบบการฝึกอบรมเพื่อพัฒนาคุณลักษณะเบื้องต้นของผู้ให้การปรึกษาในบริบทไทยสำหรับนักศึกษาโครงการผลิตครูการศึกษาขั้นพื้นฐาน ระดับปริญญาตรี (หลักสูตร ๕ ปี). วารสารบัณฑิตศึกษาปริทัศน์. ปีที่ 15 ฉบับที่ 2 พฤษภาคม - สิงหาคม 2562. 110-124.
ทศพร จันทร์เลิศ. (2565.) บทบาทความเป็นครูของเจ้าสุนทร ณ เชียงใหม่. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย. ปีที่ 16 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม - ธันวาคม 2565). 11-19.
สมบัติ โพธิ์หล้า และภักดี โพธิ์สิงห์. (2563). ข้อเสนอแนะเพื่อการปฏิรูปการศึกษาของไทย. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. ปีที่ 17 ฉบับที่ 1 (32) ประจำเดือนมกราคม - เมษายน 2563. 19-27.
สุเทพ แปลงทับและคณะ. (2561). กระบวนการเปลี่ยนพฤติกรรมการสอนของครูในชั้นเรียนที่บูรณาการกับการประเมินเพื่อพัฒนาผู้เรียน. วารสารวิจัยรําไพพรรณี. ปีที่ 12 ฉบับที่ 3 เดือนกันยายน - ธันวาคม 2561. 49-60.
