หุ่นยนต์ผู้ช่วยแพทย์ในพื้นที่โรคระบาด

Main Article Content

พรรณพัตรสา คุ้มบ้าน

บทคัดย่อ

งานวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาหุ่นยนต์ผู้ช่วยแพทย์ในพื้นที่โรคระบาด เพื่อหาประสิทธิภาพของหุ่นยนต์ผู้ช่วยแพทย์ในพื้นที่โรคระบาด และเพื่อศึกษาความพึงพอใจของผู้ใช้งานหุ่นยนต์ผู้ช่วยแพทย์ในพื้นที่โรคระบาด ประชากรที่ใช้ในการวิจัยเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอินเทอร์เน็ตทุกสรรพสิ่ง จำนวน 5 คน โดยเลือกสุ่มแบบเจาะจง และกลุ่มตัวอย่างเพื่อศึกษาความพึงพอใจเป็นบุคลากรทางการแพทย์ในจังหวัดภูเก็ต จำนวน 30 คน โดยเลือกสุ่มแบบอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นแบบประเมินประสิทธิภาพและแบบประเมินความพึงพอใจ ดำเนินการระหว่างเดือนกันยายน ถึง เดือนธันวาคม 2565 สำหรับสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน


ผลการวิจัยการพัฒนาหุ่นยนต์ผู้ช่วยแพทย์ในพื้นที่โรคระบาดใช้โปรแกรม Thonny ในการเขียนโค้ดคำสั่งต่าง ๆ ที่ต้องการใช้ควบคุมหุ่นยนต์ได้ ได้แก่ การสื่อสาร, การรับส่งภาพ, การเคลื่อนไหว, การวัดอุณภูมิ, การเปิด-ปิด ลิ้นชัก, การพ่นเจล และการประมวลผลข้อมูล ผลการหาประสิทธิภาพของหุ่นยนต์ผู้ช่วยแพทย์ในพื้นที่โรคระบาดได้ผลการทดสอบประสิทธิภาพในภาพรวมร้อยละ 97อยู่ในเกณฑ์ดีมาก และผลการศึกษาความพึงพอใจของผู้ใช้งานหุ่นยนต์ผู้ช่วยแพทย์ในพื้นที่โรคระบาด พบว่า ภาพรวมอยู่ในเกณฑ์ระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายข้อด้านการออกแบบ อยู่ในเกณฑ์ระดับมากที่สุด และด้านการใช้งาน อยู่ในเกณฑ์ระดับมากที่สุดเช่นกัน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
[1]
คุ้มบ้าน พ. ., “หุ่นยนต์ผู้ช่วยแพทย์ในพื้นที่โรคระบาด”, Andj, ปี 3, ฉบับที่ 1, น. 028–040, ก.ค. 2026.
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

World Health Organization. (2020). WHO coronavirus disease (COVID-19) dashboard. สืบค้นเมื่อ 10 ตุลาคม 2564. จาก https://www.who.int

Ministry of Public Health. (2021). COVID-19 response measures in Thailand. สืบค้นเมื่อ 10 ตุลาคม 2564. จาก https://www.moph.go.th

Economic Intelligence Center. (2020). Impact of COVID-19 on Thailand’s economy. สืบค้นเมื่อ 10 ตุลาคม 2564. จาก https://www.scbeic.com

Van Rossum, G., & Drake, F. L. (2009). Python reference manual. Python Software Foundation.

สุภาพ มายาง. (2564). การพัฒนาหุ่นยนต์บริการสำหรับผู้ป่วยติดเตียง. วิทยานิพนธ์. วิศวกรรมมหาบัณฑิต. สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกล. มหาวิทยาลัยนเรศวร.

กริช จั่นอาจ. (2558). การพัฒนาหุ่นยนต์แทนตัวทางไกลที่ควบคุมด้วยสมาร์ทโฟน. วิทยานิพนธ์ วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วิทยาการคอมพิวเตอร์). สาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์. คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

วิทวัส คล้ายนิล. (2551). การควบคุมหุ่นยนต์ช่วยเหลือผู้ป่วยระยะไกลผ่านระบบเครือข่ายไร้สาย. วารสารโครงการวิทยาการคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสารสนเทศ, 2(1), 1-8.

ดุรงค์ฤทธิ ตรีภาคและพีรยศ ภมรศิลปะธรรม. (2559). หุ่นยนต์ทางการแพทย์และเภสัชกรรม (สารนิพนธ์). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.