THE POLICY DYNAMICS OF SOUTH KOREA’S CULTURAL INDUSTRY (1961–2022) AND THE CONSTRUCTION OF IDENTITY AMONG THAI YOUTH
Keywords:
Korean Cultural Policy, Cultural Industry, Soft Power, Identity Construction, Thai YouthAbstract
The objectives of this research article are to 1) analyze the dynamics of the cultural industry policy of the Republic of Korea between 1961-2022, and 2) examine the impact of these policies on the identity construction of Thai youth. This study employed a qualitative research methodology, the study conducted a documentary analysis of relevant policy documents, master plans, and legislation. This was supplemented by fieldwork comprising in-depth interviews with youth groups in Southern Thailand.
The findings indicate a substantial paradigm shift in South Korea's cultural policy, transitioning from a “Control State” during the authoritarian era to a “Strategic Patron State” in the neoliberal era. This shift predominantly emphasizes the export of the content industry as a form of soft power. The impacts on Thai youth are manifested across four primary dimensions: 1) media exposure and psychology, 2) consumption behavior and aesthetics, 3) identity construction, and 4) economic constraints within marginalized areas.
A key finding indicates that Thai youth are not merely passive recipients who are culturally assimilated, but rather an “Active Audience” that engages in negotiation and integrates elements of Korean culture into their own traditional ways of life. This process contributes to the construction of Thai youth identity in ways that are consistent with the Thai social context. Nevertheless, the proactive policies of the South Korean government have also created inequalities in access to cultural capital among youth in peripheral regions, who must bear the “cost of fandom” and adapt their media consumption practices differently from youth in metropolitan areas. This study argues that the success of the Korean cultural industry is not accidental; rather, it is the result of state strategies aimed at adapting to the digital platform era and developing a strong cultural ecosystem.
References
กิตติ ประเสริฐสุข. (2561). Soft Power ของเกาหลีใต้: จุดแข็งและข้อจำกัด. วารสารเอเชียตะวันออกศึกษา, 22(1), 122-139.
ธรรมรส กรกนก. (2566). การผสมผสานจากกระบวนการสร้างศิลปินไอดอลเกาหลี (K-POP) สู่กระบวนการสร้างศิลปินไอดอลไทย (T-POP) ยุคใหม่ (วารสารศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสื่อสารศึกษา). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นพดล สาลีโภชน์. (2569). นโยบายอุตสาหกรรมทางวัฒนธรรมของประเทศเกาหลีและผลกระทบที่มีต่อเยาวชนในสังคมไทย (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวัฒนธรรมศึกษา). สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.
นาซรีน อาแย. (2567, 23 มีนาคม). นิสิตมหาวิทยาลัยทักษิณ [บทสัมภาษณ์].
นูรฟีตรียา ลีม๊ะ. (2567, 29 มีนาคม). นิสิตมหาวิทยาลัยทักษิณ [บทสัมภาษณ์].
นูรูลฮูดา หะยีแวนาแว. (2567, 29 มีนาคม). นิสิตมหาวิทยาลัยทักษิณ [บทสัมภาษณ์].
ปภาวินท์ นนทวงค์. (2567). การศึกษาเปรียบเทียบกลยุทธ์การสร้าง Soft Power ระหว่างประเทศเกาหลีใต้กับประเทศไทยผ่านอุตสาหกรรมภาพยนตร์ (สารนิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประยุทธ วรรณอุดม. (2549). กระบวนการต่อรองของหมอลำและผู้ชมหมอลำที่มีต่อบทบาทและอิทธิพลของระบบอุตสาหกรรมวัฒนธรรม (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิชญะ ดีด้วยชาติ. (2566). การสร้างสรรค์เนื้อหาให้กับศิลปินเกาหลีวง Seventeen ผ่านช่องทาง TikTok (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาสื่อสารศึกษา). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ฟาอิซา เจะดอเลาะนัท. (2567, 8 มีนาคม). นิสิตมหาวิทยาลัยทักษิณ [บทสัมภาษณ์].
รพีพรรณ บุญคล่อง. (2567, 5 พฤษภาคม). นิสิตมหาวิทยาลัยทักษิณ [บทสัมภาษณ์].
สิลามล ช่างคิด. (2567, 1 มีนาคม). นิสิตมหาวิทยาลัยทักษิณ [บทสัมภาษณ์].
อาทิชัย มี. (2567, 8 มีนาคม). นิสิตมหาวิทยาลัยทักษิณ [บทสัมภาษณ์].
Appadurai, A. (1996). Modernity at large: Cultural dimensions of globalization. Minneapolis: University of Minnesota Press.
Baudrillard, J. (1970). The consumer society: Myths and structures. London: Sage Publications.
Bourdieu, P. (1984). Distinction: A social critique of the judgement of taste. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Gramsci, A. (1971). Selections from the prison notebooks of Antonio Gramsci (Q. Hoare & G. Nowell Smith, Eds. & Trans.). New York: International Publishers.
Kim, M. (2011). The role of the government in cultural industry: Some Observation from Korea's experience. Keio Communication Review, 33, 163-182.
Kim, T. (2021). The state's roles in the development of cultural industries: Korean cultural industry policies from 1993 to 2021 (Doctoral dissertation, School of Communication). Burnaby, BC: Simon Fraser University.
Lee, H. K. (2019). Cultural policy in South Korea: Making a new patron state. London: Routledge.
Nye, J. S., Jr. (2004). Soft power: The means to success in world politics. New York: PublicAffairs.
Nederveen Pieterse, J. (2009). Globalization and culture: Global mélange (2nd ed.). Lanham, MD: Rowman & Littlefield.
Schiller, H. I. (1978). Media and imperialism. Revue Française d'Études Américaines, 6(1), 269-281.
Shim, D. (2006). Hybridity and the rise of Korean popular culture in Asia. Media, Culture & Society, 28(1), 25-44.
Yoon, K., Min, W., & Jin, D. Y. (2020). Consuming the Contra-Flow of K-pop in Spain. Journal of Intercultural Studies, 41(2), 132-147.
