A STUDY OF ENGLISH COMMUNICATION SKILLS PROBLEMS AMONG SECOND-YEAR ENGLISH MAJOR STUDENTS AT MAHACHULALONGKORNRAJAVIDYALAYA UNIVERSITY, CHIANG MAI CAMPUS
Keywords:
English Communication Skills, Interactive Communication Practice, Active Learning–Based English Language TeachingAbstract
This study aimed (1) to investigate English communication problems among second-year English major students at Mahachulalongkornrajavidyalaya University, Chiang Mai Campus, and (2) to compare their English communication achievement before and after taking the English Communication Skills course. A mixed-methods approach was employed, with quantitative data as the primary source of evidence and qualitative data used to explain the findings and reflect the authentic communication context. The study adopted a pre-experimental one-group pretest–posttest design to examine changes in students’ English communication performance in the classroom. The sample consisted of 32 second-year English major students selected through purposive sampling. Research instruments included (1) an English communication problem questionnaire, (2) a pretest and posttest covering four skills—listening, speaking, reading, and writing—and (3) a speaking assessment rubric evaluated by three experts. Content validity was verified by experts, and the reliability of the questionnaire was confirmed using Cronbach’s alpha (α = 0.87). Data were analyzed using descriptive statistics and a paired-samples t-test, with effect size calculated.
With regard to Objective (1), the results indicated that students experienced English communication problems at a moderate level, particularly limited vocabulary, lack of confidence in speaking, and difficulty constructing grammatically accurate sentences. For Objective (2), the overall posttest mean score was significantly higher than the pretest mean score at the .05 level (Pre M = 65.12, Post M = 78.94, t = 6.72, p < .001), with a large effect size (Cohen’s dz ≈ 1.19). The findings suggest that active and interactive learning activities emphasizing real-life situations, pair conversations, and communicative practice effectively enhanced students’ English communication skills. It is recommended that instructors create a psychologically safe communication environment, reduce learners’ anxiety, and continuously integrate authentic communication tasks to support sustainable development of English communication skills.
References
วรศิริ บุญซื่อ. (2022). ปัญหาและปัจจัยที่ส่งผลต่อการฟัง พูดภาษาอังกฤษของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่. Ganesha Journal, 18(2), 17–33.
Cedar, P., & Jaiyote, S. (2024). English-Speaking Anxiety Among Second- and Fourth-Year Thai University English Majors. Journal of Community Development Research (Humanities and Social Sciences), 17(4), 78–94.
Muthita Chinpakdee. (2015). Thai EFL University Students’ Perspectives on Foreign Language Anxiety. Silpakorn University Journal of Social Sciences, Humanities, and Arts, 15(3), 61–90.
ธารินี บุญยืน. (2025). ความวิตกกังวลในการพูดภาษาต่างประเทศของนักศึกษาไทยที่มีความเชี่ยวชาญภาษาอังกฤษในระดับต่ำ: มุมมองเกี่ยวกับระดับและปัจจัยของความวิตกกังวล. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 22(3), 125–148.
Chanittra Pruksaseat. (2022). Foreign language speaking anxiety of Thai EFL students in virtual Classrooms-Pathumwan Institute for Technology students. วารสารภาษาปริทัศน์, 2022(37), 41–67.
Piriya Thaksanan. (2024). The Study of EFL Students’ Public Speaking Anxiety And Academic Oral Presentation Strategies at a Tertiary Level In Thailand. Journal of Education and Innovation, 26(4), 48–59.
Kamlaitip Pattapong. (2015). Complex Interactions of Factors Underlying Thai EFL Learners' Willingness to Communicate in English. PASAA Journal, 49(1), 105–136.
Satima Rotjanawongchai. (2024). Developing EFL University Students’ Willingness to Communicate and Self-Perceived Communicative Confidence through Self-Assessment of Self-Recorded Conversations. rEFLections, 31(2), 639–669.
Kittiya Phisutthangkoon. (2024). Thai EFL University Students’ Beliefs in English-Speaking Fluency. rEFLections, 31(2), 478–500.
Chatraporn Piamsai, C. (2023). Development and Use of CEFR Based Self-Assessment in a Thai Tertiary Context. PASAA Journal, 66(1), 83–108.
ชลิดา เสน่ห์เมือง. (2024). การเพิ่มประสิทธิภาพทักษะความสามารถภาษาอังกฤษตามกรอบมาตรฐานซีอีเอฟอาร์ โดยการจัดการเรียนรู้แบบกิจกรรมเป็นฐาน กรณีศึกษา นักศึกษากลุ่มแกนนำมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 12(1), 94–112.
Piyanat Chantakhat. (2025). The Effectiveness of Task-Based Language Teaching on Enhancing Speaking Skills of University Students. Chiangmai Rajabhat Education Journal, 4 (1), 14–27.
ธนัชพันธ์ สุขประเสริฐ ขนิษฐา สาลีหมัด, จิตรา ดุษฎีเมธา. (2025). การศึกษาความสำคัญ ปัญหา และพฤติกรรมบ่งชี้ของทักษะการฟัง พูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 10(2), 690–700.
Chuanchaisit, S., & Prapphal, K. (2009). A study of English communication strategies of Thai University students. Manusya: Journal of Humanities, 12(17), 100–126.
