THE RELATIONSHIP BETWEEN LANGUAGE AND MUSIC: THE CLASSIFICATION OF THAI MUSICAL INSTRUMENTS AND THE USE OF LINGUISTIC MODIFIERS IN THAI MUSICAL PERFORMANCE
Keywords:
Thai Language, Thai Musical Performance, Language and Music Relationship, Thai Musical Instrument Classification, Linguistic ModifiersAbstract
This academic article aims to examine the relationship between language and Thai music by focusing on the classification of Thai musical instruments and the use of linguistic modifiers arising from musical performance. The study employs the concept of language music interaction as an analytical framework and draws on documentary sources from Thai musicology and performance practices.
Thai musical instruments are classified based on performance verbs Did (pluck), Si (bow), Ti (strike), and Pao (blow) rather than sound-producing mechanisms, as commonly found in Western music classification systems. Furthermore, these verbs are systematically expanded through linguistic modifiers that describe performance techniques, bodily movement, direction, airflow, and sound qualities. The study highlights that the Thai language functions not only as a means of naming musical actions but also as a conceptual framework that organizes musical knowledge and performance practices. This demonstrates a close and dynamic relationship between language and music in Thai cultural contexts, where linguistic structures play a central role in shaping musical classification and transmission.
References
ณัฐธยา รังสิยานนท์ และโกวิทย์ ขันธศิริ. “การสร้างบทเรียนสำเร็จรูปเพื่อพัฒนาทักษะการบรรเลงจะเข้.” วารสารศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย. 5(2), 50-57.
บุญเชิด พิณพาทย์. (2534). เทคนิคการฝึกระนาดเอกเบื้องต้น. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 8(1), 125–141.
ปถมา เอี่ยมสอาด. (2539). กระจับปี่ : การศึกษาด้านวัฒนธรรมและอัตลักษณ์ทางดนตรี. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวัฒนธรรมศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหิดล.
มนตรี ตราโมท. (2540). ดุริยางค์ศาสตร์ไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: มติชน
ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
วรพจน์ มานะสมปอง. (2549). วิเคราะห์เดี่ยวขลุ่ยเพียงออเพลงกราวใน ทางครูจำเนียร ศรีไทยพันธุ์ (วิทยานิพนธ์ศิปลศาสตรมหาบัณฑิต ดุริยางค์ไทย). กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
วารุณี ทรัพย์มั่งมี. (2546). การเป่าขลุ่ยเพียงออเบื้องต้น. เอกสารประกอบการสอน. คณะศิลปกรรมศาสตร์: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วิทยา ศรีผ่อง. (2563). การสร้างสรรค์ทางเดี่ยวฆ้องวงใหญ่จากมือไล่ฆ้องของครูประสิทธิ์ ถาวร. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 31(1), 135-151.
วิโรจน์ เวชชะ. (2541). เพลงเดี่ยวกราวในทางปี่ใน. วารสารมนุษยศาสตร์วิชาการ, 6(1), 57-75
ศิลปชัย กงตาล. (2559). ดนตรีและสุนทรียศาสตร์. คณะมนุษยศาสตร์ และสังคมศาสตร์: มหาวิทยาลัยนครปฐม.
สมาน น้อยนิตย์. (2535) ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับดนตรีไทย เครื่องกำกับจังหวะ. กรุงเทพมหานคร: วิทยาลัยนาฏศิลป์ กรมศิลปากร.
Hornbostel, E. M. von, & Sachs, C. (1961). Classification of musical instruments. The Galpin Society Journal, 14, 3–29.
Kartomi, M. J. (1990). On Concepts and Classifications of Musical Instruments. Chicago: The University of Chicago Press.
Lee, D. (2019). Hornbostel–Sachs classification of musical instruments. Knowledge Organization, 47(1), 72–91.
Sağlam, E. B., & Kayaoglu, M. N. (2010). Music and Language. In Proceedings of the 2nd International Symposium on Sustainable Development (pp. 208–211). Sarajevo, Bosnia and Herzegovina.
