หลักธรรมทางพุทธศาสนาในวรรณกรรมกลอนสวดเรื่องนางโภควดี: การศึกษาเชิงวิเคราะห์

ผู้แต่ง

  • กันต์รพี สมจิตร์ ภาควิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา

คำสำคัญ:

นางโภควดี, วรรณกรรมกลอนสวด, หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา

บทคัดย่อ

          บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาที่ปรากฏในวรรณกรรมกลอนสวดเรื่องนางโภควดี จากต้นฉบับลายมืออักษรไทยซึ่งบันทึกไว้ในสมุดไทย เดิมเป็นสมบัติของวัดวรุณดิตถาราม จังหวัดตราด ต่อมาได้มอบให้หอสมุดรัชมังคลาภิเษก จังหวัดจันทบุรี โดยจัดอยู่ในหมวดธรรมคดี การวิจัยดำเนินการตามระเบียบวิธีวิจัยเชิงเอกสารและใช้การวิเคราะห์เนื้อหาด้วยวิธีการวิเคราะห์เชิงพรรณนา ผลการศึกษาพบว่า หลักธรรมที่ปรากฏในวรรณกรรม สามารถจำแนกได้เป็นสองระดับ ได้แก่ โลกียธรรมและปรมัตถธรรม โดยโลกียธรรมมุ่งเน้นการประพฤติปฏิบัติที่เกื้อกูลต่อการดำเนินชีวิตและการอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างเหมาะสม ขณะที่ปรมัตถธรรมมุ่งพัฒนาจิตใจและปัญญา หลักธรรมดังกล่าว จะนำผู้ปฏิบัติไปสู่โลกุตรธรรมซึ่งเป็นเป้าหมายสูงสุดของการสอนหลักธรรมที่ปรากฏในวรรณกรรมกลอนสวดเรื่องนางโภควดี หรือการบรรลุนิพพาน อันเป็นธรรมที่พ้นวิสัยของโลกนำไปสู่ความหลุดพ้นจากวัฏสงสาร และความทุกข์ทั้งปวง ด้วยเหตุนี้ วรรณกรรมกลอนสวดเรื่องนางโภควดีจึงทำหน้าที่เป็นสื่อกลางสำคัญ ในการถ่ายทอดหลักธรรมของพระพุทธศาสนาแก่พุทธศาสนิกชนในระดับชุมชนอย่างเป็นรูปธรรม

เอกสารอ้างอิง

ทัตตชีโว ภิกขุ. (2529). ฆราวาสธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์นิวไวเต็ก.

บุญมี แก้วตา พระมหารังสี ฐานวุฑฺโฒ วิโรจน์ วิชัย พระครูศรีปริยัตยารักษ์ และประเสริฐ บุปผาสุก. (2562). ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างหลักไตรลักษณ์กับหลักความผาสุกทางจิตวิญญาณ. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 10(2), 447-461.

พระครูสังฆรักษ์อนันต์กิตติ์ สจจฺญาโน และธนรัฐ สะอาดเอี่ยม. (2568). การศึกษาเปรียบเทียบทานบารมีใน พุทธศาสนาเถรวาทกับมหายาน. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 30(2), 162-173.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2564). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 43). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

_______. (2559). พุทธธรรมฉบับปรับขยาย (พิมพ์ครั้งที่ 45). กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.

_______. (2563). การบำเพ็ญปัญญาบารมี. สืบค้น 5 มีนาคม 2569, จาก https://pagoda.or.th/somdej-payutto/07-3.html

พระมหาโกมล กมโล สมบูรณ์ จารุณะ และชลิดา ประจำถิ่น. (2568). มีศีลธรรมไม่ใช่คนโง่: กรณีศึกษาหิริโอตตัปปะกับบทบาท ของปัญญาชนในสังคมเสื่อมศีลธรรมในแง่ของพุทธจริยศาสตร์. วารสารนวังคสัตถุสาสน์ปริทรรศน์, 3(1), 107-123.

พระมหาสมควร สุวณฺโณ (คุ้มสุวรรณ). (2565). เบญจศีลและเบญจธรรม: หลักธรรมเพื่อขัดเกลาจิตใจมนุษย์. วารสารสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม, 3(2), 57-70.

พระมหาอนุพันธ์ พรมชาลี และวิทยา ทองดี. (2565). หลักการและทฤษฎีเกี่ยวกับวิธีการเรียนรู้แบบอริยสัจ 4. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(3), 315-322.

พิมพ์พรรณ ไพบูลย์หวังเจริญ. (2540). วรรณกรรมกลอนสวด. นิตยสารศิลปากร, 40(1), 119-126.

พิสิทธิ์ กอบบุญ. (2557). แนวคิดและบทบาทของวรรณกรรมไทยพระพุทธศาสนาในสังคมไทย (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

ภาณุวิชญ์ หนูยิ้มซ้าย. (2563). การศึกษาวิเคราะห์วิธูรกลอนสวด (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจารึกภาษาไทยและภาษาตะวันออก). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

วรเดช มีแสงรัตน์ธรากุล จิรัฐิพร ไทยงูเหลือม นนทิยา จันทร์เนตร์ กุลวดี พุทธมงคล และวนิดา ตรีสินธุรส. (2560). มหานครนิพพานในวรรณกรรมพุทธศาสนา. วิวิธวรรณสาร, 1(1), 99–112.

สัมฤทธิ์ ศรีประทุม. (2560). การตีความภาษาทางพระพุทธศาสนาในชาดกเรื่องพระสุธน-มโนห์รา (วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาชาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สุวรรณฐา ลึม และพระปลัดสมชาย ปโยโค (ดำเนิน). (2562). แนวทางส่งเสริมกตัญญูกตเวทีในสังคมไทย. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 7(2), 424-434.

หนังสือสมุดไทย. (ม.ป.ป.). นางโภควดี. จันทบุรี: หอสมุดแห่งชาติรัชมังคลาภิเษก จันทบุรี.

อภิลักษณ์ เกษมผลกูล. (2563). ภาพรวมและลักษณะของวรรณคดีท้องถิ่นภาคกลาง: บทสังเคราะห์ จากโครงการ “นามานุกรมวรรณคดีท้องถิ่นภาคกลาง”. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์, 15(2), 60-75.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-09-17

รูปแบบการอ้างอิง

สมจิตร์ ก. (2026). หลักธรรมทางพุทธศาสนาในวรรณกรรมกลอนสวดเรื่องนางโภควดี: การศึกษาเชิงวิเคราะห์. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 5(3), 14–28. สืบค้น จาก https://so11.tci-thaijo.org/index.php/jlcs/article/view/3469