ศึกษาปัญหาการสื่อสารภาษาอังกฤษของนิสิตชั้นปีที่ ๒ สาขาวิชาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่
คำสำคัญ:
ทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษ, การฝึกสื่อสารแบบมีปฏิสัมพันธ์, การจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษเชิงรุกบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาปัญหาการสื่อสารภาษาอังกฤษของนิสิตชั้นปีที่ 2 สาขาวิชาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่ และ (2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางด้านการสื่อสารภาษาอังกฤษก่อนเรียนและหลังเรียนของนิสิตชั้นปีที่ 2 สาขาวิชาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมพิธี โดยมี การวิจัยเชิงปริมาณเป็นหลักร่วมกับข้อมูลเชิงคุณภาพเพื่ออธิบายผลและสะท้อนบริบทการสื่อสารจริง ใช้รูปแบบการวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้น แบบกลุ่มเดียววัดก่อน–หลัง เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ด้านทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษของนิสิตก่อนเรียนและหลังเรียน กลุ่มตัวอย่างคือ นิสิตชั้นปีที่ 2 สาขาวิชาภาษาอังกฤษ จำนวน 32 รูป/คน โดยการคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย (1) แบบสอบถามปัญหาการสื่อสารภาษาอังกฤษ (2) แบบทดสอบก่อนเรียน–หลังเรียนครอบคลุมทักษะฟัง พูด อ่าน เขียน และ (3) แบบประเมินทักษะการพูดโดยผู้เชี่ยวชาญจำนวน 3 ท่าน เครื่องมือผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ และตรวจสอบความเที่ยงของแบบสอบถามด้วยสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาร์คเท่ากับ 0.87 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติอ้างอิงด้วย t-test แบบกลุ่มสัมพันธ์ พร้อมคำนวณขนาดอิทธิพล
ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ (1) พบว่านิสิตมีปัญหาการสื่อสารภาษาอังกฤษในระดับปานกลาง โดยเด่นชัดในด้านคลังคำศัพท์จำกัด ความไม่มั่นใจในการพูด และความยากในการสร้างประโยคให้ถูกต้องตามหลักไวยากรณ์ และตามวัตถุประสงค์ (2) พบว่าคะแนนทักษะการสื่อสารรวมหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และมีขนาดอิทธิพลอยู่ในระดับสูง (Cohen’s dz≈1.19) สะท้อนว่ากิจกรรมการเรียนรู้เชิงรุกที่เน้นสถานการณ์จริง การสนทนาเป็นคู่ และการฝึกสื่อสารแบบมีปฏิสัมพันธ์ช่วยพัฒนาทักษะการสื่อสารของผู้เรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ข้อเสนอแนะคือควรจัดสภาพแวดล้อมการสื่อสารที่ปลอดภัย ลดความกังวล และบูรณาการภาระงานสื่อสารจริงอย่างต่อเนื่องเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
วรศิริ บุญซื่อ. (2022). ปัญหาและปัจจัยที่ส่งผลต่อการฟัง พูดภาษาอังกฤษของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่. Ganesha Journal, 18(2), 17–33.
Cedar, P., & Jaiyote, S. (2024). English-Speaking Anxiety Among Second- and Fourth-Year Thai University English Majors. Journal of Community Development Research (Humanities and Social Sciences), 17(4), 78–94.
Muthita Chinpakdee. (2015). Thai EFL University Students’ Perspectives on Foreign Language Anxiety. Silpakorn University Journal of Social Sciences, Humanities, and Arts, 15(3), 61–90.
ธารินี บุญยืน. (2025). ความวิตกกังวลในการพูดภาษาต่างประเทศของนักศึกษาไทยที่มีความเชี่ยวชาญภาษาอังกฤษในระดับต่ำ: มุมมองเกี่ยวกับระดับและปัจจัยของความวิตกกังวล. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 22(3), 125–148.
Chanittra Pruksaseat. (2022). Foreign language speaking anxiety of Thai EFL students in virtual Classrooms-Pathumwan Institute for Technology students. วารสารภาษาปริทัศน์, 2022(37), 41–67.
Piriya Thaksanan. (2024). The Study of EFL Students’ Public Speaking Anxiety And Academic Oral Presentation Strategies at a Tertiary Level In Thailand. Journal of Education and Innovation, 26(4), 48–59.
Kamlaitip Pattapong. (2015). Complex Interactions of Factors Underlying Thai EFL Learners' Willingness to Communicate in English. PASAA Journal, 49(1), 105–136.
Satima Rotjanawongchai. (2024). Developing EFL University Students’ Willingness to Communicate and Self-Perceived Communicative Confidence through Self-Assessment of Self-Recorded Conversations. rEFLections, 31(2), 639–669.
Kittiya Phisutthangkoon. (2024). Thai EFL University Students’ Beliefs in English-Speaking Fluency. rEFLections, 31(2), 478–500.
Chatraporn Piamsai, C. (2023). Development and Use of CEFR Based Self-Assessment in a Thai Tertiary Context. PASAA Journal, 66(1), 83–108.
ชลิดา เสน่ห์เมือง. (2024). การเพิ่มประสิทธิภาพทักษะความสามารถภาษาอังกฤษตามกรอบมาตรฐานซีอีเอฟอาร์ โดยการจัดการเรียนรู้แบบกิจกรรมเป็นฐาน กรณีศึกษา นักศึกษากลุ่มแกนนำมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 12(1), 94–112.
Piyanat Chantakhat. (2025). The Effectiveness of Task-Based Language Teaching on Enhancing Speaking Skills of University Students. Chiangmai Rajabhat Education Journal, 4 (1), 14–27.
ธนัชพันธ์ สุขประเสริฐ ขนิษฐา สาลีหมัด, จิตรา ดุษฎีเมธา. (2025). การศึกษาความสำคัญ ปัญหา และพฤติกรรมบ่งชี้ของทักษะการฟัง พูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 10(2), 690–700.
Chuanchaisit, S., & Prapphal, K. (2009). A study of English communication strategies of Thai University students. Manusya: Journal of Humanities, 12(17), 100–126.
