การศึกษาภาษาในบทสวดสรภัญญะ: การผสมผสานระหว่างภาษาบาลีและภาษาถิ่น
คำสำคัญ:
สรภัญญะ, ภาษาบาลี, ภาษาถิ่น, การผสมผสานภาษา, วัฒนธรรมท้องถิ่นบทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งศึกษาการผสมผสานระหว่างภาษาบาลีและภาษาถิ่นในบทสวดสรภัญญะ โดยรวบรวมข้อมูลจากการวิเคราะห์บทสวดสรภัญญะในภาคอีสานและภาคเหนือ ผลการศึกษาพบว่า บทสวดสรภัญญะมีการผสมผสานระหว่างภาษาบาลีและภาษาถิ่นอย่างกลมกลืน ทั้งในด้านคำศัพท์ การออกเสียง และโครงสร้างประโยค การผสมผสานนี้แสดงให้เห็นถึงภูมิปัญญาของชาวบ้านในการปรับใช้ภาษาเพื่อถ่ายทอดหลักธรรมคำสอนทางพระพุทธศาสนาให้เข้าถึงคนในท้องถิ่น อีกทั้งยังสะท้อนให้เห็นพัฒนาการทางภาษาและวัฒนธรรมที่เชื่อมโยงกันระหว่างพุทธศาสนากับวิถีชีวิตของชุมชน
References
ประคอง นิมมานเหมินท์. (2523). การศึกษาวิเคราะห์เรื่องสรภัญญะ: วรรณกรรมท้องถิ่นภาคเหนือ. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ปรีชา พิณทอง. (2534). สรภัญญ์อีสาน: มรดกภูมิปัญญาพื้นบ้านแห่งลุ่มน้ำโขง. ศูนย์วัฒนธรรมอีสาน มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
สมชาย นิลอาธิ. (2539). การศึกษาการใช้ภาษาบาลีในวรรณกรรมท้องถิ่นอีสาน. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
อุดม บัวศรี. (2528). หมอลำสรภัญญ์: ศิลปะการขับร้องพื้นบ้านอีสาน. ศูนย์วัฒนธรรมอีสาน มหาวิทยาลัยขอนแก่น.