การศึกษาภาษาในบทสวดสรภัญญะ: การผสมผสานระหว่างภาษาบาลีและภาษาถิ่น

ผู้แต่ง

  • พระมหาโกวิน โกวิทชโย วัดพระธรรมกาย

คำสำคัญ:

สรภัญญะ, ภาษาบาลี, ภาษาถิ่น, การผสมผสานภาษา, วัฒนธรรมท้องถิ่น

บทคัดย่อ

บทความนี้มุ่งศึกษาการผสมผสานระหว่างภาษาบาลีและภาษาถิ่นในบทสวดสรภัญญะ โดยรวบรวมข้อมูลจากการวิเคราะห์บทสวดสรภัญญะในภาคอีสานและภาคเหนือ ผลการศึกษาพบว่า บทสวดสรภัญญะมีการผสมผสานระหว่างภาษาบาลีและภาษาถิ่นอย่างกลมกลืน ทั้งในด้านคำศัพท์ การออกเสียง และโครงสร้างประโยค การผสมผสานนี้แสดงให้เห็นถึงภูมิปัญญาของชาวบ้านในการปรับใช้ภาษาเพื่อถ่ายทอดหลักธรรมคำสอนทางพระพุทธศาสนาให้เข้าถึงคนในท้องถิ่น อีกทั้งยังสะท้อนให้เห็นพัฒนาการทางภาษาและวัฒนธรรมที่เชื่อมโยงกันระหว่างพุทธศาสนากับวิถีชีวิตของชุมชน

References

ประคอง นิมมานเหมินท์. (2523). การศึกษาวิเคราะห์เรื่องสรภัญญะ: วรรณกรรมท้องถิ่นภาคเหนือ. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ปรีชา พิณทอง. (2534). สรภัญญ์อีสาน: มรดกภูมิปัญญาพื้นบ้านแห่งลุ่มน้ำโขง. ศูนย์วัฒนธรรมอีสาน มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.

สมชาย นิลอาธิ. (2539). การศึกษาการใช้ภาษาบาลีในวรรณกรรมท้องถิ่นอีสาน. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

อุดม บัวศรี. (2528). หมอลำสรภัญญ์: ศิลปะการขับร้องพื้นบ้านอีสาน. ศูนย์วัฒนธรรมอีสาน มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

Downloads

เผยแพร่แล้ว

2023-06-01

How to Cite

โกวิทชโย พ. (2023). การศึกษาภาษาในบทสวดสรภัญญะ: การผสมผสานระหว่างภาษาบาลีและภาษาถิ่น. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 2(1), 36–41. สืบค้น จาก https://so11.tci-thaijo.org/index.php/jlcs/article/view/1671