บทความวิจัย การบริหารงานเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาเอกชน สังกัด สำนักงานศึกษาธิการสมุทรสาคร

Minyu  Fang; Saowaphark  Lampetc

Authors

Minyu Fang
Saowaphark Lampetc

Keywords:

Digital Technology Management, Private School Administrators, Samut Sakhon

Abstract

This research aimed to examine the digital technology administration of private school administrators and to compare teachers’ opinions based on work experience and educational qualifications. The sample consisted of 278 teachers from private schools under the Samut Sakhon Provincial Education Office, selected through stratified random sampling. The research instrument was a five-level Likert scale questionnaire with content validity indices ranging from 0.67 to 1.00 and an overall reliability coefficient of 0.94. Data were analyzed using descriptive statistics and independent samples t-tests.

The results indicated that the overall level of digital technology administration was high. Among the dimensions, vision setting had the highest mean, followed by teacher promotion and development, communication, and the creation of a supportive learning environment. Furthermore, teachers with different work experience and educational qualifications showed no statistically significant differences in their opinions regarding the overall and individual dimensions of digital technology administration at the .05 significance level.

References

กัมพล เกศสาลี. (2561). การรู้ดิจิทัลในการปฏิบัติงานของบุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย. [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต]. ทยาลัยขอนแก่น. ขอนแก่น. สืบค้นจาก file:///C:/ Users /User/Downloads/105148 Article%20Text-43526521020181215%20 (3).pdf.

ปุณณิฐฐา มาเชค. (2565). โมเดลเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อการสำเร็จการศึกษาของนิสิตระดับปริญญาเอก

สาขาวิชาการบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. HRD Journal, 13(1), 18-28.

พรวิภา เชยกลิ่น. (2566). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล. [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ.

ภคพร เลิกนอก. (2563). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัลสำหรับผู้บริหารสถานศึกษา

สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 7(2), 150-166.

มลฤดี เพ็งสง่า และมัทนา วังถนอมศักดิ์. (2566). การบริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ ศรีนครินทรวิโรฒ, 24(2), 162-175.

สราวุธ นาแรมงาม. (2561). ผู้นำกับการขับเคลื่อนนโยบายประเทศไทย 4.0. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.

สุกัญญา แช่มช้อย. (2562). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุจรรยา ขาวสกุล และคนอื่น ๆ. (2560). ผู้บริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล. รายงานสืบเนื่องการประชุมวิชาการ และการนำเสนอผลการวิจัยระดับชาติ [conference Proceedings] ครุศาสตร์วิจัย ครั้งที่ 3: นวัตกรรมแห่งการเรียนรู้. 138-147.

สงบ อินทรมณี. (2562). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการ และเทคโนโลยีอีสเทิร์น, 16(1), 353-360.

Eric Sheninger. (2019). Digital Leadership : Changing Paradigms for Changing Times. (2 nd edition). California: SAGE Publications Asia-Pacific Pte. Ltd.

Gardner, H. (2006). Five minds for the future. Bosston: Harvard Business School.

Mawudeku, I., & Ankumah, F. J. (2021). The role of administrators in enhancing students' academic performance in higher education institutions. IOSR Journal of Humanities and Social Science, 26(9), 16-22.

Stewart M. (2015). The Language of Praise and Criticism in a Student Evaluation Survey. Studies in Educational Evaluation, 45(1), 1-9.