บทบาทการป้องกันภัยพิบัติขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นตามพระราชบัญญัติ ทรัพยากรน้ำ พ.ศ. 2561
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการปฏิบัติตามพระราชบัญญัติทรัพยากรน้ำ พ.ศ. 2561 และกฎหมายที่เกี่ยวข้องด้านการบริหารจัดการน้ำ เพื่อการป้องกันและบรรเทาภัยพิบัติในประเทศไทย โดยใช้วิธีการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบจากฐานข้อมูล TCI (Thai-Journal Citation Index Centre) ครอบคลุมงานวิจัยและบทความวิชาการไทยจำนวน 20 รายการที่ตีพิมพ์ระหว่าง พ.ศ. 2555–2566
ผลการทบทวนวรรณกรรมพบว่า องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีบทบาทสำคัญใน 4 มิติหลัก ได้แก่ (1) การวางแผนและจัดทำแผนบริหารจัดการน้ำระดับพื้นที่ (2) การปฏิบัติการในภาวะวิกฤตน้ำท่วมและภัยแล้ง (3) การประสานงานระหว่างหน่วยงานและภาคประชาชน และ (4) การติดตาม ประเมินผล และรายงานตามกรอบกฎหมาย อย่างไรก็ตาม งานวิจัยชี้ให้เห็นถึงข้อจำกัดสำคัญในด้านศักยภาพบุคลากร งบประมาณ และการบูรณาการระหว่างหน่วยงาน การเสริมสร้างธรรมาภิบาลน้ำในระดับท้องถิ่นจึงเป็นกุญแจสำคัญในการยกระดับประสิทธิภาพการป้องกันภัยพิบัติให้สอดคล้องกับเจตนารมณ์ของกฎหมาย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
กรกช สุธีรเสถียร. (2565). การวิเคราะห์การจัดสรรงบประมาณขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นด้านการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 20(2), 45–67.
กองบรรณาธิการวารสาร มสธ. (2563). สำนักงานทรัพยากรน้ำแห่งชาติกับการขับเคลื่อนนโยบายน้ำ. วารสารวิชาการ มสธ., 10(1), 1–20.
ชัยวัฒน์ ถิระพันธุ์. (2558). การบูรณาการแผนป้องกันภัยพิบัติกับแผนพัฒนาท้องถิ่นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 8(3), 78–99.
ณัฐพงศ์ บุญเหลือ. (2558). ศักยภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการรับมืออุทกภัยในพื้นที่ภาคกลางของไทย. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 6(2), 112–135.
ทวีวัฒน์ พงศ์ทิพย์. (2566). นัยของพระราชบัญญัติทรัพยากรน้ำ พ.ศ. 2561 ต่อการปรับตัวของท้องถิ่นในบริบทการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ. วารสารสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรธรรมชาติ, 11(1), 23–44.
ธนกฤต โสมาภา. (2564). เครือข่ายการประสานงานในการจัดการภัยพิบัติน้ำท่วมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น: กรณีศึกษาจังหวัดอยุธยา. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 19(1), 88–110.
ธีรภัทร ประยูรสิทธิ์. (2561). ปัญหาการถ่ายโอนภารกิจด้านการจัดการน้ำให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารการเมืองการปกครอง, 8(1), 55–76.
ประเสริฐ วิทยารัฐ. (2563). บทบาทองค์การบริหารส่วนจังหวัดในการจัดการอุทกภัยขนาดใหญ่: กรณีศึกษาพื้นที่ลุ่มน้ำเจ้าพระยา. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 11(2), 67–89.
ปัญชลี ทิพย์สิงห์. (2564). การประยุกต์ใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ในการจัดการน้ำท่วมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร, 9(2), 34–52.
พิษณุ เสงี่ยมพงษ์. (2562). ความสอดคล้องระหว่างแผนจัดการน้ำขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับแผนลุ่มน้ำ. วารสารวิชาการการจัดการน้ำ, 4(1), 11–28.
พีรพงศ์ ตริยเสนวรรธน์. (2564). คณะกรรมการลุ่มน้ำกับบทบาทท้องถิ่นภายใต้พระราชบัญญัติทรัพยากรน้ำ พ.ศ. 2561. วารสารกฎหมายมหาชน, 12(3), 90–115.
ไพโรจน์ สินลารัตน์. (2559). การประเมินธรรมาภิบาลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นด้านการจัดการทรัพยากรน้ำ. วารสารพัฒนาสังคม, 18(2), 43–64.
มณฑิรา จารุเพ็ง. (2563). ระเบียบวิธีการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบสำหรับการวิจัยด้านการบริหารสาธารณะ. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 18(1), 1–22.
มาลัยวัลย์ เอกวิริยะกิจ. (2563). บทบาทสตรีและกลุ่มเปราะบางในกระบวนการตัดสินใจด้านการบริหารจัดการน้ำระดับท้องถิ่น. วารสารสตรีศึกษา, 7(1), 55–74.
ยุทธนา วรุณปิติกุล. (2563). การประสานงานระหว่างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับสำนักงานทรัพยากรน้ำแห่งชาติในการบริหารจัดการน้ำ. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 18(3), 99–121.
รุ่งโรจน์ ธรรมรุ่งเรือง. (2564). ธรรมาภิบาลน้ำท้องถิ่น: แนวคิดและตัวชี้วัดสำหรับบริบทไทย. วารสารพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 9(3), 233–252.
วิจิตรา กุลวานิช. (2562). รูปแบบการมีส่วนร่วมของภาคประชาชนในการบริหารจัดการน้ำระดับตำบลในภาคใต้. วารสารการพัฒนาชุมชน, 7(2), 120–142.
วิชัย ตันศิริ. (2558). องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการจัดการภัยพิบัติ: ข้อจำกัดและโอกาสในการพัฒนา. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 13(2), 22–46.
ศิระ เกษมศิริ. (2565). กรณีศึกษาความสำเร็จในการจัดการปัญหาน้ำท่วมซ้ำซากของเทศบาลตำบลในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 15(1), 67–86.
ศิริรัตน์ แอดสกุล. (2561). ประสิทธิภาพการตอบสนองต่อสถานการณ์ภัยพิบัติน้ำท่วมของเทศบาลในภาคเหนือ. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 5(1), 34–58.
สมชาย พงษ์พัวพันธ์. (2560). สมรรถนะบุคลากรองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นด้านการจัดการภัยพิบัติ. วารสารการบริหารและการพัฒนา, 9(1), 77–98.
สุรพล โพธิ์ทอง. (2565). การนำโมเดลการจัดการน้ำชุมชนตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ในระดับตำบล. วารสารพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 10(2), 198–215.
สุรสีห์ กิตติมณฑล. (2562). การวิเคราะห์บทบัญญัติพระราชบัญญัติทรัพยากรน้ำ พ.ศ. 2561 และนัยต่อการบริหารจัดการน้ำท้องถิ่น. วารสารกฎหมายและสังคม, 6(2), 1–24.
สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2556). การจัดทำแผนพัฒนาท้องถิ่นด้านการจัดการน้ำ: บทเรียนจากองค์การบริหารส่วนตำบลในภาคเหนือ. วารสารพัฒนาชุมชน, 4(1), 10–31.
อรรถวิทย์ สุขชัย. (2560). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดทำแผนบริหารจัดการน้ำระดับตำบล. วารสารรัฐศาสตร์สาร, 38(3), 112–138.
อัจฉรา ชีวะตระกูลกิจ. (2566). ผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศต่อขีดความสามารถในการรับมือภัยพิบัติขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารสิ่งแวดล้อม.
