วารสารสหวิทยาการสังคมศาสตร์และการบริหารงานยุติธรรม

ปกหลังวารสาร

อัคคกร ไชยพงษ์ — Mon, 29 Jun 2026 00:00:00 +0700

ข้อพิจารณาบางประการของสิทธิมนุษยชนและการพัฒนากระบวนการยุติธรรม ในสังคมไทย

ณัฏฐณิชา ยิ้มซ้าย — Mon, 29 Jun 2026 00:00:00 +0700

สิทธิมนุษยชนถือเป็นหลักการพื้นฐานสำคัญของสังคมประชาธิปไตยและรัฐภายใต้หลักนิติธรรม โดยมีรากฐานมาจากแนวคิดเรื่องศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ความเสมอภาค และเสรีภาพของบุคคลทุกคน อันเป็นสิทธิที่ติดตัวมนุษย์มาตั้งแต่กำเนิดและไม่อาจถูกพรากไปได้โดยอำเภอใจของรัฐ ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ประชาคมโลกได้ให้ความสำคัญกับการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนมากยิ่งขึ้น จนนำไปสู่การประกาศปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ค.ศ. 1948 ซึ่งกลายเป็นรากฐานสำคัญของกฎหมายสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศและมีอิทธิพลต่อการพัฒนากฎหมายภายในของหลายประเทศ รวมทั้งประเทศไทย

กระบวนการยุติธรรมเป็นกลไกสำคัญของรัฐในการรักษาความสงบเรียบร้อยและคุ้มครองสิทธิ เสรีภาพของประชาชน อย่างไรก็ตาม หากกระบวนการยุติธรรมปราศจากหลักสิทธิมนุษยชน ย่อมอาจนำไปสู่การใช้อำนาจรัฐโดยมิชอบ การเลือกปฏิบัติ และการละเมิดศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ได้ ดังนั้น หลักสิทธิมนุษยชนจึงมีบทบาทสำคัญในการกำหนดขอบเขตและควบคุมการใช้อำนาจของเจ้าหน้าที่รัฐในทุกขั้นตอนของกระบวนการยุติธรรม ตั้งแต่การจับกุม ควบคุมตัว สอบสวน พิจารณาคดี ตลอดจนการบังคับโทษ

บทความนี้มุ่งศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสิทธิมนุษยชนกับกระบวนการยุติธรรม โดยศึกษาหลักการสิทธิมนุษยชนตามกฎหมายระหว่างประเทศ หลักนิติธรรม และบทบัญญัติของกฎหมายไทยที่เกี่ยวข้อง รวมถึงศึกษาความท้าทายของสิทธิมนุษยชนในสังคมไทย นอกจากนี้ ยังศึกษาแนวทางในการพัฒนากระบวนการยุติธรรมให้สอดคล้องกับหลักสิทธิมนุษยชน

ผลการศึกษาพบว่า การคุ้มครองสิทธิมนุษยชนและการยึดมั่นในหลักนิติธรรมเป็นปัจจัยสำคัญในการสร้างกระบวนการยุติธรรมที่เป็นธรรม โปร่งใส และได้รับความเชื่อมั่นจากประชาชน ทั้งนี้ การพัฒนากระบวนการยุติธรรมไทยจำเป็นต้องดำเนินควบคู่ไปกับการส่งเสริมสิทธิมนุษยชนอย่างจริงจัง เพื่อให้เกิดการคุ้มครองศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์และความเสมอภาคของประชาชนทุกคน

หลักการสิ้นไปซึ่งการใช้สิทธิเรียกร้อง (หลัก Verwirkung) ในกระบวนการยุติธรรมบาสเกตบอล

ปีดิเทพ อยู่ยืนยง — Mon, 29 Jun 2026 00:00:00 +0700

บทความนี้มุ่งเน้นศึกษาหลักการสิ้นไปซึ่งการใช้สิทธิเรียกร้อง (หลัก Verwirkung) ในกระบวนการพิจารณาข้อพิพาทของบาสเกตบอล โดยวิเคราะห์แนวคิดของหลักการนี้ที่ศาลอนุญาโตตุลาการบาสเกตบอล (ศาล BAT) เคยนำมาใช้และคำวินิจฉัยชี้ขาดที่เคยเกิดขึ้น บทความนี้แสดงให้เห็นว่า เมื่อมีความท้าทายทางกฎหมายปรากฎในกระบวนการพิจารณาข้อพิพาทของศาลอนุญาโตตุลาการบาสเกตบอล ศาล BAT มักจะนำหลักการนี้มาปรับใช้ ภายใต้การใช้หลักว่าด้วยความยุติธรรมและความเสมอภาค (หลัก ex aequo et bono) และหลักการของความสุจริต (หลัก bona fide) นั้นหมายความว่าเจ้าหนี้ (เช่น ผู้เล่น โค้ช หรือตัวแทน) อาจไม่สามารถเรียกร้องสิทธิจากลูกหนี้ (เช่น สโมสร) ได้ หากเจ้าหนี้เพิกเฉยหรือไม่ดำเนินการใด ๆ เป็นระยะเวลานานเกินสมควร บทความนี้ยังได้ทบทวนคดีสำคัญล่าสุดที่เกี่ยวข้องกับเงื่อนไขเบื้องต้นของหลัก Verwirkung ในกระบวนการทางกฎหมายของศาล BAT และการประยุกต์ใช้หลักการนี้ รวมถึงคดีที่เป็นบรรทัดฐานของศาล BAT ด้วย การเน้นสาระสำคัญของบทความฉบับนี้ สะท้อนให้เห็นอย่างเด่นชัดถึงความสำคัญของหลัก Verwirkung ในการนำไปปรับใช้หลักดังกล่าวในทางปฏิบัติในกระบวนการพิจารณาข้อพิพาทของบาสเกตบอล

การจัดการการเลี้ยงเป็ดไล่ทุ่งกับการพัฒนาอย่างยั่งยืน

สามารถ ศักดิ์แก้ว — Mon, 29 Jun 2026 00:00:00 +0700

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบายแนวทางการจัดการการเลี้ยงเป็ดไล่ทุ่งและความเชื่อมโยงกับการพัฒนาอย่างยั่งยืน โดยมุ่งศึกษาหลักการบริหารจัดการทรัพยากร การดูแลสุขภาพสัตว์ การใช้ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติ และผลกระทบที่เกิดขึ้นต่อเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม การเลี้ยงเป็ดไล่ทุ่งเป็นระบบการผลิตที่อาศัยการปล่อยเป็ดหากินในพื้นที่นาและพื้นที่เกษตรหลังการเก็บเกี่ยว ทำให้สามารถใช้ประโยชน์จากอาหารธรรมชาติ เช่น หอยเชอรี่ แมลง และวัชพืช ส่งผลให้ลดต้นทุนการผลิตและลดการใช้สารเคมีทางการเกษตร ขณะเดียวกัน การจัดการด้านสุขภาพสัตว์ การจัดหาแหล่งน้ำสะอาด และการจัดการมูลเป็ดเพื่อนำไปผลิตปุ๋ยอินทรีย์ ช่วยส่งเสริมประสิทธิภาพการผลิตและลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม นอกจากนี้ ระบบการเลี้ยงดังกล่าวยังมีส่วนสำคัญในการสร้างรายได้ให้แก่เกษตรกร สนับสนุนการจ้างงานในชุมชน และรักษาภูมิปัญญาท้องถิ่น ผลการวิเคราะห์ชี้ให้เห็นว่าการจัดการการเลี้ยงเป็ดไล่ทุ่งตามแนวทางที่เหมาะสมสามารถสนับสนุนการพัฒนาอย่างยั่งยืนได้ในทุกมิติ ทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม สิ่งแวดล้อม และสวัสดิภาพสัตว์ อันนำไปสู่ความมั่นคงทางอาหาร การเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันของภาคเกษตร และการพัฒนาคุณภาพชีวิตของเกษตรกรและชุมชนในระยะยาว

สารบัญ

อัคคกร ไชยพงษ์ — Mon, 29 Jun 2026 00:00:00 +0700

ส่วนหน้าวารสาร

อัคคกร ไชยพงษ์ — Mon, 29 Jun 2026 00:00:00 +0700

เทคโนโลยีกับการลงคะแนนเลือกตั้ง

ปริญ อร่ามเรืองกุล — Mon, 29 Jun 2026 00:00:00 +0700

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากฎหมายที่เกี่ยวข้องระบบการใช้เครื่องลงคะแนนอิเล็กทรอ นิกส์ (EVM) ของประเทศอินเดีย สหรัฐอเมริกา อังกฤษ สวิสเซอร์แลนด์และบราซิล และศึกปัญหาและประโยชน์ระบบการใช้เครื่องลงคะแนนอิเล็กทรอนิกส์ (EVM) เพื่อเสนอแนวแนะแนวทางการใช้เครื่องลงคะแนนอิเล็กทรอนิกส์ (EVM) ที่เหมาะสมกับประเทศไทย ระเบียบวิธีวิจัยงานเอกสาร (Documentary Research) คือ กระบวนการศึกษา รวบรวม วิเคราะห์ และสังเคราะห์ข้อมูลจากเอกสารที่นำมาวิจัยได้แก่ หนังสือตำรา บทความวิชาการ ตัวบทกฎหมาย บันทึกหรือสื่อดิจิทัล โดยคัดกรองความน่าเชื่อถือของเอกสาร และนำเอกสารมาวิเคราะห์และตีความเนื้อหาเพื่อสรุปผลตามวัตถุประสงค์ของการวิจัย

ผลจากการวิเคราะห์กฎหมายและเอกสารพบว่า ในต่างประเทศมีกฎหมายที่อนุญาตให้หน่วยงานรัฐใช้ระบบการใช้เครื่องลงคะแนนอิเล็กทรอนิกส์ (EVM) ไว้อย่างชัดเจน ประโยชน์ของการนำระบบการใช้เครื่องลงคะแนนอิเล็กทรอนิกส์ (EVM)มาใช้พบว่าช่วยลดงบประมาณและประชาชนเข้าถึงการเลือกตั้งได้สะดวกมาขึ้น แต่กานำเทคโนโลยีมาใช้กลับพบปัญหาความเสี่ยงต่อการถูกโจมตีทางไซเบอร์และระบบซอฟท์แวร์ผิดพลาดในบางครั้ง

งานวิจัยนี้เสนอให้ดำเนินการแก้ไขกรอบกฎหมายเกี่ยวกับการลงคะแนนเสียงทางอินเทอร์เน็ต โครงสร้าง เนื้อหา และขั้นตอนในการกำหนดข้อกำหนดทางกฎหมายและทางเทคนิคสำหรับการลงคะแนนเสียงทางอินเทอร์เน็ตให้สอดคล้องกับมาตรฐานสากลและแนวปฏิบัติที่ดี นอกจากนี้ควรพัฒนาทางเทคนิค องค์กร ความปลอดภัยให้คณะกรรมการการเลือกตั้งและผู้ดำเนินงานให้เข้าใจเสียก่อน เพื่อให้ประชาชนมั่นใจว่าถึงมาตรฐานเทคโนโลยีที่ทันสมัยและแนวปฏิบัติที่ดีผ่านกระบวนการที่โปร่งใส

การพัฒนากฎหมายการจัดทำบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กรณีศึกษาด้านการป้องกันภัยพิบัติ

พรไชย ริยาพันธ์ , นิรมล ยินดี — Mon, 29 Jun 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาปัญหาการจัดทำบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นด้านการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยในช่วงก่อนเกิดเหตุ รวมทั้งศึกษาแนวคิด ทฤษฎี หลักการ และกฎหมายที่เกี่ยวข้องของไทยและต่างประเทศ เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนากฎหมายให้สอดคล้องกับหลักนิติรัฐและมาตรฐานสากล การวิจัยใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพโดยการวิจัยเอกสารจากตัวบทกฎหมาย ตำรา งานวิจัย และเอกสารทางวิชาการทั้งในและต่างประเทศ ผลการวิจัยพบว่า ปัญหาสี่ประการในพระราชบัญญัติป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย พ.ศ. 2550 ประการแรก ขอบเขตอำนาจหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นระหว่างภาวะปกติและภาวะภัยพิบัติไม่มีความชัดเจน ทำให้เจ้าหน้าที่ลังเลที่จะดำเนินการเชิงรุกก่อนเกิดเหตุ ประการที่สอง มาตรา 21 ไม่กำหนดเกณฑ์การประเมินสถานการณ์ ระดับความรุนแรง และเงื่อนไขการใช้อำนาจที่ชัดเจน ส่งผลให้ขาดความแน่นอนในทางกฎหมาย ประการที่สาม โครงสร้างกฎหมายครอบคลุมเพียงระยะการตอบสนองฉุกเฉินเท่านั้น โดยปราศจากกลไกทางกฎหมายสำหรับระยะการป้องกัน การเตรียมความพร้อม และการฟื้นฟู และประการที่สี่ การดำเนินมาตรการป้องกันภัยก่อนเกิดเหตุมีลักษณะเป็นเพียง "ดุลพินิจ" มิใช่ "หน้าที่ผูกพัน" จึงไม่มีผลบังคับใช้ทางกฎหมายอย่างแท้จริง นอกจากนี้ การวิเคราะห์กฎหมายลำดับรองยังพบว่าทั้งแผนปฏิบัติการระดับชาติ คู่มือปฏิบัติงาน ระเบียบการเงิน และแผนปฏิบัติการระดับจังหวัด ล้วนขาดสภาพบังคับทางกฎหมายในการกำหนดหน้าที่ผูกพันแก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เมื่อวิเคราะห์เปรียบเทียบกับกรอบเซนไดเพื่อการลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติ ค.ศ. 2015–2030 พระราชบัญญัติมาตรการตอบโต้ภัยพิบัติพื้นฐาน ค.ศ. 1961 ของญี่ปุ่น และหลักความได้สัดส่วนของเยอรมนี ชี้ให้เห็นว่า ระบบกฎหมายที่มีประสิทธิภาพควรกำหนดบทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นให้ชัดเจน แยกระดับสถานการณ์และอำนาจหน้าที่ตามความเหมาะสม บัญญัติหน้าที่เชิงบวกก่อนเกิดเหตุเป็นข้อผูกพันทางกฎหมาย และวางกลไกคุ้มครองสิทธิประชาชนควบคู่กับการบริหารจัดการภัยพิบัติ

ผู้วิจัยเสนอให้แก้ไขพระราชบัญญัติป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย พ.ศ. 2550 ใน 5 ประการ ได้แก่ (1) แก้ไขบทนิยาม "การป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย" ให้ครอบคลุมทุกระยะ (2) เพิ่มหมวดว่าด้วยการเตรียมการก่อนเกิดเหตุและการฟื้นฟูหลังเกิดเหตุแยกต่างหาก (3) เพิ่มมาตราที่กำหนดเงื่อนไขการใช้อำนาจของผู้อำนวยการท้องถิ่นอย่างชัดเจน (4) ปรับนิยาม "สาธารณภัย" ให้เหมาะสมกับภารกิจขององค์กรพลเรือน และ (5) ปรับปรุงกฎหมายลำดับรองให้มีผลผูกพันทางกฎหมายที่ตรวจสอบได้ ทั้งนี้ เพื่อให้การจัดทำบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีความชัดเจน เป็นระบบ และสอดคล้องกับหลักนิติรัฐ หลักสิทธิมนุษยชน และมาตรฐานการจัดการภัยพิบัติสากล

ปัญหาทางกฎหมายในการใช้ดุลพินิจของพนักงานสอบสวน ผู้มีอำนาจออกคำสั่งไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางอาญาในชั้นสอบสวน

เอกพล จุ้ยส่องแก้ว , นิรมล ยินดี — Mon, 29 Jun 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัญหากฎหมายในการใช้ดุลพินิจของพนักงานสอบสวนผู้มีอำนาจออกคำสั่งไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางอาญาในชั้นสอบสวน 2) ศึกษาแนวคิด ทฤษฎี และกฎหมายเกี่ยวกับการไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางอาญาของประเทศไทยและต่างประเทศ และ 3) หาแนวทางในการปรับปรุงแก้ไขกฎหมายเกี่ยวกับการใช้ดุลพินิจของพนักงานสอบสวนผู้มีอำนาจออกคำสั่งไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางอาญาในชั้นสอบสวน วิธีดำเนินการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ด้วยวิธีการวิจัยเอกสาร (Documentary Research) ทั้งเอกสารภาษาไทยและภาษาต่างประเทศ ได้แก่ ตำรา กฎหมาย บทความวิชาการ งานวิจัย วิทยานิพนธ์ และข้อมูลสืบค้นทางอิเล็กทรอนิกส์ที่มีความน่าเชื่อถือ

ผลการวิจัยพบว่า พระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562 มาตรา 44 วรรคหนึ่ง ซึ่งกำหนดให้หัวหน้าพนักงานสอบสวนมีอำนาจดุลพินิจในการพิจารณามีคำสั่งอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้คู่กรณีเข้าสู่กระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในคดีอาญา มีปัญหาทางกฎหมายสำคัญ 3 ประการ ได้แก่ 1) ปัญหาการตีความพฤติการณ์ของการกระทำความผิดไม่ร้ายแรง ซึ่งกฎหมายมิได้กำหนดหลักเกณฑ์ที่ชัดเจนไว้ ส่งผลให้การใช้ดุลพินิจของหัวหน้าพนักงานสอบสวนในแต่ละพื้นที่ขาดบรรทัดฐานเดียวกัน 2) ปัญหาการออกแบบระบบให้เป็นดุลพินิจโดยสมบูรณ์ ซึ่งเปิดช่องให้หัวหน้าพนักงานสอบสวนสามารถลบล้างเจตนาของคู่กรณีที่ประสงค์จะเข้าสู่กระบวนการไกล่เกลี่ยได้ และ 3) ปัญหาการขาดโต้แย้งดุลพินิจ กล่าวคือ กฎหมายมิได้ให้สิทธิแก่คู่กรณีในการอุทธรณ์โต้แย้งคำสั่งดุลพินิจของหัวหน้าพนักงานสอบสวนได้แต่อย่างใด

ผู้วิจัยมีข้อเสนอแนะว่า ควรแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562 มาตรา 44 โดยการออกระเบียบสำนักงานตำรวจแห่งชาติว่าด้วยการมีดุลพินิจออกคำสั่งของหัวหน้าพนักงานสอบสวนในการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในคดีอาญา เพื่อกำหนดพฤติการณ์ของการกระทำความผิดไม่ร้ายแรงเป็นบรรทัดฐาน และควรบัญญัติให้คู่กรณีมีสิทธิอุทธรณ์โต้แย้งดุลพินิจของหัวหน้าพนักงานสอบสวน เพื่อให้เกิดกระบวนการตรวจสอบและถ่วงดุลภายในกระบวนการยุติธรรม

ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการปรับพินัยในพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2560

สาธิต เทพทอง, นิรมล ยินดี — Mon, 29 Jun 2026 00:00:00 +0700

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาสภาพปัญหาการปรับเป็นพินัยกับการดำเนินคดีอาญาภาษีสรรพสามิต 2. ศึกษามาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการปรับเป็นพินัยและการดำเนินคดีอาญาในความผิดเกี่ยวกับภาษีสรรพสามิตของไทยและต่างประเทศ 3. เสนอแนะแนวทางในการปรับปรุงกฎหมายและการบังคับใช้กฎหมายเกี่ยวกับการปรับเป็นพินัยและการดำเนินคดีอาญาในความผิดเกี่ยวกับภาษีสรรพสามิตให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น การศึกษานี้เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพ โดยศึกษาค้นคว้าข้อมูลจากหนังสือ ตำรา บทความวิชาการ งานวิจัย และเอกสารต่าง ๆ แล้วนำข้อมูลมาวิเคราะห์ สังเคราะห์ และเรียบเรียงในลักษณะพรรณนาความ เพื่อให้ได้แนวทางในการปรับปรุงกฎหมายและการบังคับใช้กฎหมายเกี่ยวกับการปรับเป็นพินัยและการดำเนินคดีอาญาในความผิดเกี่ยวกับภาษีสรรพสามิตให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น

ผลการศึกษาพบว่า 1. การปรับเป็นพินัยตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2560 ยังไม่เหมาะสมหรือได้สัดส่วนกับกรณีการลักลอบนำยาสูบเข้ามาในปริมาณมากและมีมูลค่าสูง ซึ่งอาจส่งผลให้ผู้กระทำผิดกลับมากระทำผิดซ้ำอีก 2. กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการปรับเป็นพินัยตามพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2560 ได้แก่ พระราชบัญญัติว่าด้วยการปรับเป็นพินัย พ.ศ. 2565 และพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2560 3. ผู้ศึกษามีข้อเสนอแนะในการปรับปรุงแก้ไขกฎหมาย เพื่อให้ผู้กระทำผิดเกิดความเกรงกลัวต่อกฎหมายและไม่กลับมากระทำผิดซ้ำอีก ดังนี้ ข้อเสนอแนะเชิงกฎหมาย (1) ควรกำหนดบทลงโทษทางอาญา เพื่อให้ผู้กระทำความผิดเกิดความเกรงกลัวต่อกฎหมาย เช่นเดียวกับสหรัฐอเมริกาที่มีการกำหนดบทลงโทษทางอาญาไว้โดยเฉพาะ อีกทั้งยังมีการกำหนดบทลงโทษทางแพ่งในอัตราที่สูงควบคู่กันไป เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้กระทำผิดกลับมากระทำความผิดซ้ำ ข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย (1) กรณีสินค้ามีมูลค่าสูงและมีพฤติการณ์แสวงหาประโยชน์โดยชัดแจ้ง ควรเพิ่มระดับค่าปรับเป็นพินัยตามมูลค่าสินค้าในลักษณะขั้นบันได เช่น สินค้ามูลค่าไม่เกิน 1 ล้านบาท ปรับ 1–2 เท่าของภาษีที่หลีกเลี่ยง สินค้ามูลค่า 1–10 ล้านบาท ปรับ 3–5 เท่า และกรณีมูลค่าเกิน 10 ล้านบาท อาจพิจารณาใช้ทั้งโทษปรับเป็นพินัยและโทษทางอาญาร่วมกัน (2) ในกรณีผู้กระทำผิดซ้ำ ควรกลับไปใช้โทษทางอาญา โดยกำหนดบทบัญญัติให้ผู้ที่เคยถูกลงโทษปรับเป็นพินัยแล้ว หากกระทำผิดซ้ำภายใน 5 ปี ต้องถูกดำเนินคดีอาญา

แนวทางจัดการความขัดแย้งในชุมชนของคณะกรรมการหมู่บ้าน : กรณีศึกษาหมู่ที่ 4 บ้านชนแดน ตำบลชนแดน อำเภอชนแดน จังหวัดเพชรบูรณ์

Mon, 29 Jun 2026 00:00:00 +0700

การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบทบาทของคณะกรรมการหมู่บ้านในพื้นที่หมู่ที่ 4 บ้านชนแดน ตำบลชนแดน อำเภอชนแดน จังหวัดเพชรบูรณ์ 2) ศึกษาแนวทางจัดการความขัดแย้งของคณะกรรมการหมู่บ้านในพื้นที่หมู่ที่ 4 บ้านชนแดน ตำบลชนแดน อำเภอชนแดน จังหวัดเพชรบูรณ์ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ได้กำหนดผู้ให้ข้อมูลที่สำคัญโดยวิธีเจาะจง จำนวน 6 ท่าน ได้แก่ ผู้ใหญ่บ้าน ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน สมาชิกสภาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ผู้นําหรือผู้แทนกลุ่มหรือองค์กรในหมู่บ้าน และกรรมการหมู่บ้านผู้ทรงคุณวุฒิ การวิเคราะห์ข้อมูลการวิจัยเชิงคุณภาพและเก็บรวบรวมข้อมูล พร้อมกับการตรวจสอบข้อมูลด้วยวิธีการแบบสามเส้า คือ (1) การตรวจสอบสามเส้าด้านข้อมูล และ (2) การตรวจสอบสามเส้าด้านวิธีรวบรวมข้อมูล

ผลการวิจัยพบว่า 1) คณะกรรมการหมู่บ้านมีบทบาทสำคัญในการแก้ไขปัญหาและจัดการความขัดแย้งภายในชุมชน โดยใช้กระบวนการทั้งเชิงป้องกันและเชิงแก้ไขร่วมกันในด้านการป้องกันอาชญากรรม โดยการร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ตำรวจประจำอำเภอในการออกตรวจตราพื้นที่เสี่ยงและแหล่งมั่วสุม การประสานกับผู้ปกครองให้ช่วยดูแลบุตรหลานและเป็นหูเป็นตาในชุมชน พร้อมทั้งจัดกิจกรรมอบรมให้ความรู้เรื่องโทษของยาเสพติดแก่ประชาชน 2) แนวทางจัดการความขัดแย้งของคณะกรรมการหมู่บ้าน คือ การมีส่วนร่วมของคณะกรรมการหมู่บ้านร่วมและผู้นำร่วมกับหน่วยงานภาครัฐ โดยเน้นการไกล่เกลี่ยและสร้างความเข้าใจร่วมกันในชุมชนควบคู่กับการพัฒนาอาชีพ

ข้อเสนอแนะในการจัดการความขัดแย้งในชุมชน ได้แก่ การจัดการประชุมประจำหมู่บ้าน เพื่อพูดคุยและหาข้อตกลงในการแก้ไขปัญหาภายในชุมชนร่วมกัน เน้นเสริมสร้างความสามัคคีและการมีส่วนร่วมในชุมชน เพื่อให้เกิดความปลอดภัยและความมั่นคงในชุมชนอย่างต่อเนื่อง

บทบรรณาธิการ

อัคคกร ไชยพงษ์ — Mon, 29 Jun 2026 00:00:00 +0700

คำแนะนำสำหรับผู้เขียน

อัคคกร ไชยพงษ์ — Mon, 29 Jun 2026 00:00:00 +0700

กองบรรณาธิการ

อัคคกร ไชยพงษ์ — Mon, 29 Jun 2026 00:00:00 +0700