ความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเองของนักศึกษาพยาบาล คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม และปัจจัยที่เกี่ยวข้อง
คำสำคัญ:
การเรียนรู้โดยการชี้นำตนเอง, นักศึกษาพยาบาล, ความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนาแบบหาความสัมพันธ์ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเอง และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคลและความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองกับความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเองของนักศึกษาพยาบาล คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 1–4 จำนวน 165 คน ได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิตามชั้นปี และสุ่มอย่างง่ายในแต่ละชั้นปี เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบประเมินความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเอง และแบบประเมินความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเอง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ความสัมพันธ์โดยใช้ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน
ผลการวิจัยพบว่า ความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเองโดยรวมอยู่ในระดับสูง (M = 4.05, SD = 0.20) และรายด้านทั้ง 5 ด้านอยู่ในระดับสูง โดยปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเอง ได้แก่ ความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเอง (r = .43, p < .001) และระดับชั้นปี (r = .17, p = .031) ในขณะที่อายุ เพศ เกรดเฉลี่ยสะสมล่าสุด และเกรดเฉลี่ยสะสมในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ไม่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเอง
ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า การเสริมสร้างความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเอง และการจัดการเรียนการสอนที่เหมาะสมกับระดับชั้นปี จะช่วยพัฒนาความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเองของนักศึกษาพยาบาล ส่งเสริมให้นักศึกษาสามารถพัฒนาศักยภาพในการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง และนำไปสู่การเรียนรู้ตลอดชีวิต
Downloads
เอกสารอ้างอิง
ทินกร วงศ์ปการันย์, และ ณหทัย วงศ์ปการันย์. (2554). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันของแบบวัดความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองของโรเซนเบิร์ก: การศึกษาในนักศึกษาไทย. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 56(1), 59–70.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. (2542, 19 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. (2562). ราชกิจจานุเบกษา.
พูนสุข ช่วยทอง, พัชรี วรสีหะ, เอก คฤหเดช, และ สุนีย์ เชื้อวณิชชากร. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้คุณค่าในตนเองกับประสิทธิภาพการเรียนรู้ของนักศึกษาพยาบาลในกรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี, 6(1), 46–56.
มณี อาภานันทิกุล, รุจิเรศ ธนูรักษ์, และ ยุวดี ฦาชา. (2551). การพัฒนาเครื่องมือวัดความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาพยาบาลไทยระดับปริญญาตรี. วารสารสภาการพยาบาล, 23(2), 52–69.
Candy, P. C. (1991). Self-direction for lifelong learning: A comprehensive guide to theory and practice. Jossey-Bass.
Cho, M. K., & Kim, M. Y. (2021). Factors influencing self-directed learning readiness and self-esteem in a clinical adult nursing practicum after flipped learning education: Comparison of the contact and untact models. International Journal of Environmental Research and Public Health, 18(4), 1521.
Dancot, J., Pétré, B., Voz, B., Detroz, P., Gagnayre, R., Triffaux, J. M., & Guillaume, M. (2023). Self-esteem and learning dynamics in nursing students: An existential-phenomenological study. Nursing Open, 10(2), 939–952.
Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The what and why of goal pursuits: Human needs and the self-determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227–268.
Dogham, R. S., Elcokany, N. M., Ghaly, A. S., Dawood, T. M. A., Aldakheel, F. M., Llaguno, M. B. B., & Mohsen, D. M. (2022). Self-directed learning readiness and online learning self-efficacy among undergraduate nursing students. International Journal of Africa Nursing Sciences, 17, 100490.
Fisher, M., King, J., & Tague, G. (2001). Development of a self-directed learning readiness scale for nursing education. Nurse Education Today, 21(7), 516–525.
Klunklin, A., Viseskul, N., Sripusanapan, A., & Turale, S. (2010). Readiness for self-directed learning among nursing students in Thailand. Nursing & Health Sciences, 12(2), 177–181.
Knowles, M. S. (1975). Self-directed learning: A guide for learners and teachers. Association Press.
Knowles, M. S. (1984). Andragogy in action: Applying modern principles of adult learning. Jossey-Bass.
Nazarianpirdosti, M., Janatolmakan, M., Andayeshgar, B., & Khatony, A. (2021). Evaluation of self-directed learning in nursing students: A systematic review and meta-analysis. Education Research International, 2021, Article 2112108.
Park, H., & Cho, H. (2022). Effects of a self-directed clinical practicum on self-confidence and satisfaction with clinical practicum among South Korean nursing students: A mixed-methods study. International Journal of Environmental Research and Public Health, 19(9), 5231.
Ryan, R. M., & Deci, E. L. (2020). Intrinsic and extrinsic motivation from a self-determination theory perspective: Definitions, theory, practices, and future directions. Contemporary Educational Psychology, 61, 101860.
Sadeghi, N., Janatolmakan, M., Rezaeian, S., Rashi, M., & Khatony, A. (2024). Exploring self-directed learning readiness and related factors: The role of time management skills in nursing students. BMC Medical Education, 24(1), 1088.
Schön, D. A. (1983). The reflective practitioner: How professionals think in action. Basic Books.
Trilling, B., & Fadel, C. (2009). 21st century skills: Learning for life in our times. Jossey-Bass.
Wong, F. M. F., Tang, A. C. Y., & Cheng, W. L. S. (2021). Factors associated with self-directed learning among undergraduate nursing students: A systematic review. Nurse Education in Practice, 54, 103147.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper & Row.
Zimmerman, B. J. (2002). Becoming a self-regulated learner: An overview. Theory Into Practice, 41(2), 64–70.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการศึกษา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
