การศึกษารูปแบบการบริหารจัดการการศึกษาด้านอาหารเชิงสร้างสรรค์ วิทยาลัยอาชีวศึกษาภูเก็ต

Main Article Content

วิทยา เกตุชู
เศรษฐาพันธ์ สุกใส

บทคัดย่อ

การศึกษารูปแบบการบริหารจัดการการศึกษาด้านอาหารเชิงสร้างสรรค์ วิทยาลัยอาชีวศึกษาภูเก็ต มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบการบริหารจัดการการศึกษาด้านอาหารเชิงสร้างสรรค์ และ 2) สร้างรูปแบบการบริหารจัดการการศึกษาด้านอาหารเชิงสร้างสรรค์ โดยใช้ผู้ให้ข้อมูลสำคัญที่คัดเลือกแบบเจาะจง จำนวน 9 คน ประกอบด้วย ผู้ทรงคุณวุฒิ ผู้เชี่ยวชาญ ผู้บริหาร ผู้ประกอบการ ครู-อาจารย์ และผู้เกี่ยวข้อง


ผลการศึกษาพบว่า องค์ประกอบการบริหารจัดการประกอบด้วย 4 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านวิชาการ เน้นการพัฒนาหลักสูตรอาหารท้องถิ่นและกระบวนการเรียนรู้ 2) ด้านบริหารทรัพยากร มุ่งพัฒนาครู บุคลากร ผู้ปรุงอาหาร และผู้ประกอบการร้านอาหารท้องถิ่น 3) ด้านแผนงานและความร่วมมือ เน้นการวิจัยเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษาอาหารท้องถิ่นและการเผยแพร่ความรู้สู่ชุมชน และ 4) ด้านพัฒนากิจการนักเรียน นักศึกษา มุ่งส่งเสริมการแนะแนวและการมีส่วนร่วมในกิจกรรมด้านอาหารท้องถิ่น รูปแบบการบริหารจัดการที่พัฒนาขึ้นดำเนินงานภายใต้แนวคิดความปกติใหม่ (New Normal) ครอบคลุมวิธีคิด วิธีเรียนรู้ วิธีสื่อสาร และการจัดการ โดยยึดระเบียบสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษาว่าด้วยการบริหารสถานศึกษา พ.ศ. 2552 ซึ่งกำหนดการบริหารออกเป็น 4 ฝ่าย ได้แก่ ฝ่ายวิชาการ ฝ่ายบริหารทรัพยากร ฝ่ายแผนงานและความร่วมมือ และฝ่ายพัฒนากิจการนักเรียนนักศึกษา แต่ละฝ่ายมีภารกิจสนับสนุนการพัฒนาหลักสูตร บุคลากร การวิจัย เครือข่ายความร่วมมือ และการพัฒนาผู้เรียนอย่างเป็นระบบ ส่งผลให้เกิดรูปแบบการบริหารจัดการการศึกษาด้านอาหารเชิงสร้างสรรค์ที่เหมาะสมกับบริบทของวิทยาลัยอาชีวศึกษาภูเก็ตและสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
[1]
เกตุชู ว. . และ สุกใส เ. ., “การศึกษารูปแบบการบริหารจัดการการศึกษาด้านอาหารเชิงสร้างสรรค์ วิทยาลัยอาชีวศึกษาภูเก็ต ”, Andj, ปี 1, ฉบับที่ 1, น. 017–024, มิ.ย. 2021.
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

จิตติมา แก้วแท้. (2548). การเปิดรับข่าวสาร ความคาดหวัง และความพึงพอใจ ของ

นักท่องเที่ยวชาวไทยที่มี ต่อการมาเที่ยวชายหาดป่าตอง จังหวัดภูเก็ต Acceptance of

news' expectation and satisfaction of Thai tourists toward patong beach tours' Phuket province. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

บุณยสฤษฎ์ อเนกสุข. (2554). แนวทางการพัฒนาหลักสูตรบัณฑิตศึกษาทางการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี The Guidelines to Develop the Tourism Graduate Study of Ubon Ratchathani University. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.

ปทุมพร วรธิติพงศ์. (2552). การพัฒนาหลักสูตรการจัดการการท่องเที่ยวในชุมชนเพื่อความยั่งยืน The development of curriculum on sustainable tourism Management for the community. สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.

ปิยาภรณ์ วงษ์วานิช. (2541). การพัฒนาการท่องเที่ยวภาคใต้บริเวณชายฝั่งทะเลอันดามัน จังหวัดภูเก็ต พังงาและกระบี่ : กรณีศึกษาโครงสร้างการบริหาร .จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ภาณุรัตน์ ดีเสมอ. (2552). การศึกษาบทบาทด้านการพัฒนาการท่องเที่ยวขององค์การบริหารส่วนตำบล ในจังหวัดนครราชสีมา. ภาควิชาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฎนครราชสีมา.

ยูงทอง รวมสุข. (2549). ข้อมูลพื้นฐานของนักท่องเที่ยวพฤติกรรมการเดินทางและความพึงพอใจในคุณภาพบริการทางการท่องเที่ยวในการพยากรณ์ความตั้งใจกลับมาเที่ยวจังหวัดภูเก็ตซ้ำของนักท่องเที่ยวชาวไทย Tourists' profiles; traveling behavior and satisfaction of quality service in tourism to predict revisit intention of Thais to Phuket”.มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ราเชน พันทรกิจ. (2552). แนวคิดการพัฒนาแผนแม่บทชุมชนด้านการจัดการการท่องเที่ยวของ องค์การบริหารส่วนตำบลเทพกระษัตรี จังหวัดภูเก็ต. สถาบันพระปกเกล้า.

ลักขณา โชคสกุลทรัพย์. (2553). การพัฒนาระบบแนะนำการท่องเที่ยวตามคุณลักษณะของปัจเจก บุคคล The development of a travel recommendation system based on individual characteristics. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.

สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2552). ระเบียบการบริหารสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา พ.ศ. 2552. สำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา.

อรพรรณ ฐานะศิริพงศ์. (2555). กระแสวัฒนธรรมจีนบาบ๋าในบริบทการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม : ศึกษา เฉพาะกรณีถนนถลางอำเภอเมืองจังหวัดภูเก็ต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Alessio, Cavicchi & Katerina C., Stancova. (2016). Food and gastronomy as elements of regional innovation strategies. JRC SCIENCE FOR POLICY REPORT, European Union.

Chiara Rinaldi. (2017) Food and Gastronomy for Sustainable Place Development: A Multidisciplinary Analysis of Different Theoretical Approaches. Sustainability. 9(9), 1-25.