Strategic Communication Management for Local Administrative Organizations to Promote Community-Based Tourism
Main Article Content
Abstract
Community-based tourism serves as a crucial tool for economic and social development, with local administrative organizations serving as primary drivers. The success of tourism promotion is often constrained by communication challenges, including a lack of strategic planning, fragmented communication efforts, and the inability to foster genuine community participation. Although numerous case studies exist, a significant gap remains in synthesizing this knowledge into a practical, applicable framework. This academic article, therefore, aims to synthesize knowledge from relevant concepts and research to propose a strategic communication management framework for promoting community-based tourism. The synthesis focuses on 3 core themes: the concept of community-based tourism, the roles and challenges of these organizations, and strategic communication theories. The proposed framework consists of a 4 step process: situational analysis, strategic planning, implementation, and evaluation. This framework is intended to offer practical benefits for executives and practitioners in developing communication strategies to enhance awareness and foster the sustainable development of community-based tourism.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Journal of TCI is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) licence, unless otherwise stated. Please read our Policies page for more information...
References
กชมล พงษ์วัชรนนท์, สุภาภรณ์ ศรีดี, หฤทัย ปัญญาวุธตระกูล, และ สมาน งามสนิท. (2568). การสื่อสารเพื่อการท่องเที่ยวตามนโยบายคุณภาพและความยั่งยืนของชุมชนต้นแบบบ้านริมคลอง. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(1), 352-362.
จริญญา ตุมะแก้ว, สุภาภรณ์ ศรีดี, และ หฤทัย ปัญญาวุธตระกูล. (2567). การสื่อสารต่อการอนุรักษ์ประเพณีทางวัฒนธรรมล้านนาเพื่อการส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่น. วารสารพุทธศาสตร์ มจร. อุบลราชธานี, 6(3), 1948-1956.
จุฬารัตน์ จุลภักดิ์, วิทยาธร ท่อแก้ว, สุภาภรณ์ ศรีดี, และ จิตราภรณ์ สุทธิวรเศรษฐ์. (2567). การจัดการการสื่อสารการท่องเที่ยวการวิ่งเทรลที่ขับเคลื่อนโดยองค์การบริหารส่วนจังหวัด. วารสารวิชาการร้อยแก่นสาร, 9(6), 66-80.
เจริญเนตร แสงดวงแข. (2564). การสื่อสารอัตลักษณ์ท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวของชุมชนตำบลเกาะหมาก อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 29(2), 1-23.
ช่อผกา สุขขา, พงศ์สวัสดิ์ ราชจันทร์, และสุรพงษ์ แสงเรณู. (2567). ศักยภาพองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการส่งเสริมแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษา วัดภูกุ้มข้าว ตำบลคำพอุง อำเภอโพธิ์ชัย จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารเมธีวิจัย, 1(6), 46-60.
ดังนภสร ณ ป้อมเพชร, และ ธีรภัทร กิจจารักษ์. (2567). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการส่งเสริมการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรอบแนวคิดการจัดการภาครัฐแนวใหม่. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 10(3), 229-242.
ธัณย์สิตา บุตรจินดาเวศย์, และ สุกิจ ชัยมุสิก. (2565). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการส่งเสริมการท่องเที่ยว อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม, 9(2), 84-94.
ธรรมจักร เล็กบรรจง, วันวิสาข์ พลอยอินสว่าง, และ จิระนาถ รุ่งช่วง. (2565). การพัฒนารูปแบบการมีส่วนร่วมในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอย่างยั่งยืนของชุมชนนาหมื่นศรี อำเภอนาโยง จังหวัดตรัง. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 22(3), 82-110.
บูรณ์เชน สุขคุ้ม. (2567). กลยุทธ์การสื่อสารอัตลักษณ์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวของกลุ่มชาติพันธุ์กูยในจังหวัดสุรินทร์และจังหวัดศรีสะเกษ. วารสาร มจร. อุบลปริทรรศน์, 9(2), 972-988.
ประภาภรณ์ รัตโน, อรัญ อรัญมาตย์, สุธัญญา กฤตาคม, เชษฐพัฒน์ สิริวัฒนตระการ, และ นนทิพัฒน์ ไชยโสดา. (2566). ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการสื่อสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวประเพณีบุญผะเหวด จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 5(5), 84-94.
ปิยะนุช สินันตา, วรรณิดา ชินบุตร, และ จารุนันท์ เมธะพันธุ์. (2567). การสื่อสารการตลาดแบบบูรณาการร่วมสมัย เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศและวัฒนธรรมในเขตพื้นที่สูง จังหวัดน่าน. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 32(2), 47-64.
พีรพล สุวรรณชีพ, ลัญจกร นิลกาญจน์, และ ปัญญา เลิศไกร. (2568). การพัฒนารูปแบบการสื่อสารการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมท้องถิ่น เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวในจังหวัดนครศรีธรรมราช ด้วยเทคนิคการวิเคราะห์องค์ประกอบร่วม. วารสารราชพฤกษ์, 23(2), 131-147.
ภัทรภร จิรมหาโภคา. (2565). การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืนจังหวัดระยองในยุคดิจิทัล. วารสารกระแสวัฒนธรรม, 23(44), 18-30.
ละเอียด ขจรภัย. (2562). รูปแบบการสื่อสารเพื่อการจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนแบบร่วมมือทุกภาคส่วนในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 13(1), 126-140.
วัชระ วรดิถี, ธิติพัฒน์ เอี่ยมนิรันดร์, และ วิทยาธร ท่อแก้ว. (2568). การจัดการการสื่อสารเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวของอำเภอเคียนซา จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(5), 206-217.
แว่นแก้ว ชัยอาราม, วิทยาธร ท่อแก้ว, กรกช ชันธบุญ, และ พรปภัสสร ปริญชาญกล. (2568). การจัดการการสื่อสารขององค์การบริหารส่วนจังหวัดเพื่อยกระดับเทศกาลประเพณีท้องถิ่นภาคเหนือของประเทศไทยสู่ระดับชาติและนานาชาติ. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(8), 100-116.
เศกสรรค์ วรรณพงษ์, สุภาภรณ์ ศรีดี, และ หฤทัย ปัญญาวุธตระกูล. (2568). นวัตกรรมการสื่อสารเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชน: กรณีศึกษาการใช้สื่อดิจิทัลของชุมชนท้องถิ่นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารสหวิทยาการศึกษาและพัฒนาสังคม, 1(4), 1-12.
สมพร เกื้อไข่, วิทยาธร ท่อแก้ว, และ ธิติพัฒน์ เอี่ยมนิรันดร. (2565). การสื่อสารเพื่อการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนตะโหมด จังหวัดพัทลุง. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 15(2), 1-11.
สุภาพร กลิ่นนาค, ธัมมะทินนา ศรีสุพรรณ, และ ประสิทธิชัย นรากรณ์. (2566). รูปแบบการสื่อสารและการมีส่วนร่วมของชุมชนที่ส่งผลต่อการจัดการแหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ชุมชนบ้านร่องกล้า อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(8), 115-128.
สุภัทธนีย์ ขุนสิงห์สกุล. (2565). การจัดการภาครัฐแนวใหม่เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์. สักทอง: วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ (สทมส.), 28(1), 65-80.
อัจฉรียา โชติกลาง, ศุภฤกษ์ สายแก้ว, และ วิภาวี จันทศรี. (2568). การสื่อสารอัตลักษณ์ของตำบลเจ็ดเสมียน อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี จากบุคลิกเฉพาะพื้นที่. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 19(2), 277-288.
อรัญญา พงศ์สะอาด, และ ปฐมาพร เนตินันทน์. (2567). การสื่อสารซอฟต์พาวเวอร์ผ่านสื่อวัฒนธรรมเซ่นสรวงปู่ตาของชุมชนกูย-เขมรในชุมชนท้องถิ่นอีสานใต้. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 8(2), 23-35.
Aprilani, T. L., Yuliarmi, & Marhaeni, A. A. I. N. (2019). The role of the government in development of community-based tourism on economic growth inclusivity. Journal of the Community Development in Asia, 2(3), 96-105.
Chaffey, D., & Ellis-Chadwick, F. (2019). Digital marketing: Strategy, implementation and practice (7th ed.). Pearson.
Chatkaewnapanon, Y., & Lee, T. J. (2022). Planning sustainable community-based tourism in the context of Thailand: Community, development, and the foresight tools. Sustainability 2022, 14(12), 7413. https://doi.org/10.3390/su14127413
Dietrich, G. (2014). Spin sucks: Communication and reputation management in the digital age. Que Publishing.
Mardiansyah, I. (2025). The importance of leadership communication in overseeing community-based tourism in Purwabakti Village, Indonesia. Humanities Journal, 2(1), 2025006. https://doi.org/10.31893/humanitj.2025006