วิเคราะห์ความผิดฐานเสพเมถุนของภิกษุในพระวินัยปิฎก

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีมีวัตถุประสงค์ 2 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาการเสพเมถุนในพระวินัยปิฎก 2) เพื่อศึกษาวิเคราะห์ความผิดฐานเสพเมถุนของภิกษุในพระวินัยปิฎก เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพเน้นศึกษาเอกสาร

ผลการวิจัยพบว่า เมถุนคือ กรรมของคนคู่ ได้แก่ การร่วมประเวณีเริ่มต้นมาจากพระสุทินเสพเมถุนกับภรรยาของตนจนตั้งท้องชาวบ้านพากันติเตียน พระพุทธองค์จึงทรงบัญญัติปาราชิกข้อที่ 1 ว่า ห้ามภิกษุเสพเมถุนโดยที่สุดกับสัตว์ดิรัจฉานตัวเมีย การเสพเมถุนของภิกษุ 4 มีจำพวก ได้แก่ 1) หญิงมนุษย์ อมนุษย์ และสัตว์ดิรัจฉานตัวเมีย 2) อุภโตพยัญชนก 3 จำพวก คือ อุภโตพยัญชนกที่เป็นมนุษย์ ที่เป็นอมนุษย์ และที่เป็นสัตว์ดิรัจฉาน ทาง 3 ทวาร คือ ทวารหนัก ทวารเบา ทางปาก 3) บัณเฑาะก์ 3 จำพวก คือ บัณเฑาะก์ที่เป็นมนุษย์ ที่เป็นอมนุษย์ และที่เป็นสัตว์ดิรัจฉาน และทาง 2 ทวาร คือ ทวารหนัก ทางปาก 4) ชาย 3 จำพวก คือ ชายที่เป็นมนุษย์ เป็นอมนุษย์ และสัตว์ดิรัจฉานตัวผู้ ทาง 2 ทวาร คือ ทวารหนัก ทางปากต้องอาบัติปาราชิก

วิเคราะห์ความผิดฐานเสพเมถุนของภิกษุในพระวินัยปิฎก แบ่งเป็น 1) ฐานะความผิดเชิงหลักการ คือ การประพฤติพรหมจรรย์ ได้แก่ การใช้ชีวิตแบบนักบวชที่เว้นจากการเสพเมถุนเด็ดขาด และในฐานะความผิดเชิงบทบัญญัติพระพุทธองค์ทรงปรับอาบัติปาราชิกแก่ภิกษุผู้เสพเมถุน 2) เกณฑ์การตัดสินความผิดการเสพเมถุนคือ เกณฑ์การตัดสินเชิงหลักการ รัฐมีหน้าที่ออกกฎหมายเพื่อควบคุมสังคมให้พ้นจากการกระทำที่เป็นภยันตรายต่อผู้อื่น และเกณฑ์การตัดสินเชิงบทบัญญัติ คือ พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2535 ห้ามพระภิกษุที่ต้องอาบัติปาราชิกกลับมาบวชใหม่ 3) บทลงโทษความผิดการเสพเมถุน คือ บทลงโทษเชิงหลักการ เช่น ภิกษุเสพเมถุนกับเด็กอายุไม่เกิน 15 ปี บทลงโทษเชิงบทบัญญัติว่า ภิกษุเสพเมถุนต้องอาบัติปาราชิก ขาดจากความเป็นภิกษุทันที 4) การแก้ไขความผิดการเสพเมถุนคือให้ภิกษุที่คิดจะเสพเมถุนปฏิบัติธรรมตามหลัก ตจปัญจกกรรมฐานและอสุภกรรมฐาน เมื่อภิกษุต้องอาบัติปาราชิกสึกออกมาแล้วรักษาศีล 5 ศีล 8 และศีล 10 และยังสามารถบรรลุธรรมตั้งแต่พระโสดาบัน พระสกทาคามี และอนาคามีได้ตามปกติ