การประยุกต์ใช้หลักธรรมในการจัดการสาธารณสงเคราะห์ของคณะสงฆ์ไทย

บทคัดย่อ

บทความวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ศึกษาวิเคราะห์การจัดการสาธารณสงเคราะห์ของคณะสงฆ์ไทย เพื่อประยุกต์ใช้หลักธรรมในการจัดการสาธารณสงเคราะห์ของคณะสงฆ์ไทย ระเบียบวิธีวิจัยเป็นเชิงเอกสารโดยใช้วิธีการวิเคราะห์เชิงพรรณนา

ผลการวิจัยพบว่า งานด้านสาธารณสงเคราะห์ เป็นงานที่เป็นพลังสำคัญในกิจการพระพุทธศาสนาของคณะสงฆ์ไทย เพื่อสร้างคุณประโยชน์แก่สาธารณะและร่วมพัฒนาสังคมในรูปแบบต่าง ๆ ในภาวะวิกฤตพระสงฆ์ได้ให้ความช่วยเหลือเกื้อกูล บรรเทาความทุกข์ด้วยวัตถุสิ่งของจำเป็นเบื้องต้น พระสงฆ์ต้องนำหลักธรรมมาใช้ประจำใจคือหลักพรหมวิหาร 4 ได้แก่ การช่วยเหลือเกื้อกูลต่อกันระหว่างวัดกับชาวบ้าน ซึ่งประกอบด้วย เมตตา กรุณา มุทิตาและอุเบกขา ถือเป็นกุศลที่เป็นกรรมดีเพื่อสร้างสังคมที่เปี่ยมด้วยพรหมวิหาร และหลักสังคหธรรม 4 ได้แก่ 1) ทาน คือ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ 2) ปิยวาจา คือกล่าวคำสุภาพ ไพเราะน่าฟัง 3) อัตถจริยา คือช่วยเหลือด้วยแรงกายประพฤติในสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อคนอื่น 4) สมานัตตา คือ วางตนเสมอต้นเสมอปลาย ประคับประคองจิตใจให้ผู้ประสบภัยก้าวพ้นภาวะวิกฤตที่เกิดขึ้น ดำเนินการช่วยเหลือสังคม ที่ไม่ขัดต่อพระธรรมวินัย  การบริหารจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ของคณะสงฆ์ไทยควรวางแผนบริหารจัดการ เรื่องกิจกรรม ฝึกอบรมบุคลากรเพื่อเป็นจิตอาสาก่อนจะช่วยงานเพื่อให้มีคุณภาพประสิทธิภาพ คณะสงฆ์ควรเป็นศูนย์ประสานงานการทำงานบำเพ็ญประโยชน์ต่อประชาชน ดำเนินกิจกรรมที่จะต้องระดมทุนเพื่อสาธารณชน เตรียมพร้อมตั้งหน่วยสงเคราะห์ไว้เป็นที่รองรับพักพิงหากจำเป็น