แนวทางการเจริญวิสุทธิ 7 เพื่อส่งเสริมการปฏิบัติวิปัสสนาภาวนาในรถวินีตสูตร
คำสำคัญ:
วิสุทธิ 7, วิปัสสนาภาวนา, รถวินีตสูตร, SĀRATHI Model, พระนิพพานบทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาโครงสร้างและสาระสำคัญของวิสุทธิ 7 ในรถวินีตสูตร 2) ศึกษาการปฏิบัติวิปัสสนาภาวนาในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท และ 3) นำเสนอแนวทางการเจริญวิสุทธิ 7 เพื่อส่งเสริมการปฏิบัติวิปัสสนาภาวนาในรถวินีตสูตร การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงเอกสาร โดยศึกษาข้อมูลจากพระไตรปิฎก อรรถกถา ฎีกา คัมภีร์วิสุทธิมรรค หนังสือ เอกสาร และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา การวิเคราะห์เชิงตีความ และการสังเคราะห์เชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า
1) วิสุทธิ 7 ในรถวินีตสูตรเป็นกระบวนการพัฒนาผู้ปฏิบัติอย่างเป็นลำดับ ประกอบด้วย สีลวิสุทธิ จิตตวิสุทธิ ทิฏฐิวิสุทธิ กังขาวิตรณวิสุทธิ มัคคามัคคญาณทัสสนวิสุทธิ ปฏิปทาญาณทัสสนวิสุทธิ และญาณทัสสนวิสุทธิ โดยแต่ละขั้นเกื้อหนุนต่อเนื่องกัน เปรียบเสมือนรถผลัดที่นำผู้เดินทางไปสู่จุดหมาย และสัมพันธ์กับการพัฒนาศีล สมาธิ และปัญญา โดยมีอนุปาทาปรินิพพานเป็นเป้าหมายสูงสุด 2) การปฏิบัติวิปัสสนาภาวนาเป็นกระบวนการพัฒนาปัญญาเพื่อรู้เห็นสภาวธรรมตามความเป็นจริง โดยมีศีลเป็นพื้นฐาน สมาธิเป็นกำลังของจิต และสติสัมปชัญญะเป็นเครื่องกำหนดรู้กาย เวทนา จิต และธรรม จนนำไปสู่การเห็นเหตุปัจจัย ความเกิดดับ ไตรลักษณ์ มรรค ผล และวิมุตติ และ 3) แนวทางการเจริญวิสุทธิ 7 เริ่มจากการทำศีลให้บริสุทธิ์ การฝึกจิตให้ตั้งมั่น การเห็นนามรูป การรู้เหตุปัจจัย การจำแนกทางและมิใช่ทาง การพัฒนาวิปัสสนาญาณ และการรู้แจ้งอริยมรรค โดยวิสุทธิทั้ง 7 ทำหน้าที่เกื้อหนุนกันอย่างเป็นระบบ
องค์ความรู้จากการวิจัยสังเคราะห์เป็น SĀRATHI Model ได้แก่ S – Sīla Foundation, Ā – Awareness and Concentration, R – Reality of Nāma-Rūpa, A – Abandoning Doubt, T – Testing Path and Non-path, H – Higher Insight Progression และ I – Insight Realization สะท้อนกระบวนการพัฒนาจากศีล สมาธิ ไปสู่ปัญญา โดยวิสุทธิ 7 ทำหน้าที่เสมือนสารถีนำผู้ปฏิบัติไปสู่พระนิพพาน
เอกสารอ้างอิง
ธนิต อยู่โพธิ์. (2540). วิปัสสนานิยม (พิมพ์ครั้งที่ 7). โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูปฐมธรรมรักษ์ (ประสิทธิ์ชัย คำดี), และพระมหาวิโรจน์ คุตฺตวีโร. (2567). การปฏิบัติวิปัสสนาภาวนาในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, 20(3), 60–73. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JGSR/article/view/272147
พระครูปทุมภาวนาจารย์ วีระนนท์ วีระนนฺโท, และกมลาศ ภูวชนาธิพงศ์. (2563). ความสัมพันธ์วิปัสสนากรรมฐานกับหลักไตรสิกขา. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 5(3). https://so06.tci-thaijo.org/index.php/mcjou/article/view/241660
พระครูปริยัติกาญจนโชติ (มานิตย์ ธมฺมโชโต). (2554). ศึกษาจิตตวิสุทธิในการปฏิบัติวิปัสสนาภาวนา [วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย].
พระจารุพร ตปสีโล คงคาทิพย์, พระครูปลัดสัมพิพัฒนธรรมาจารย์, และประเวศ อินทองปาน. (2568). วิเคราะห์การเกิดขึ้นของอนุโลมญาณในการเจริญวิปัสสนาภาวนา. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 11(3), 1232–1246.
https://so05.tci-thaijo.org/index.php/Palisueksabuddhaghosa/article/view/282714
พระณัฐพล กมฺมสุทฺโธ เครือกนก, และพระมหาวิโรจน์ คุตฺตวีโร. (2567). วิเคราะห์แนวทางการปฏิบัติวิปัสสนาภาวนาตามหลักสติปัฏฐาน 4 ของสำนักปฏิบัติธรรมวัดศิลามูล จ.นครปฐม. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 10(3), 219–230.
https://so05.tci-thaijo.org/index.php/Palisueksabuddhaghosa/article/view/274774
พระนิคม ธมฺมธโร (พงษ์สมุทร). (2556). การศึกษาเปรียบเทียบคำสอนเรื่องศีลในคัมภีร์วิสุทธิมรรคกับคัมภีร์วิมุตติมรรค [วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย].
พระบุญชู กัลณา. (2551). การวิเคราะห์การศึกษาตามหลักไตรสิกขาในพระพุทธศาสนาเถรวาท [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่]. https://doi.org/10.14457/CMU.the.2008.326
พระภัทรพล วิสุทฺโธ. (2564). ศึกษาการปฏิบัติวิปัสสนาภาวนาในอัฏฐังคิกสูตร. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 7(2), 119–128.
https://so05.tci-thaijo.org/index.php/Palisueksabuddhaghosa/article/view/249946
พระมหาณรงค์ ปญฺญาวุฑฺโฒ (โหลแก้ว), วิโรจน์ คุ้มครอง, และชัยชาญ ศรีหานู. (2568). แนวทางการเจริญสติปัฏฐาน 4 ในโพธิปักขิยธรรมเพื่อสนับสนุนการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 11(3), 947–964.
พระมหานิรัญ ชิตมาโร (บำเรอสงค์). (2555). ศึกษาพุทธวิธีการสอนวิปัสสนาภาวนาที่ปรากฏในคัมภีร์พุทธศาสนาเถรวาท [วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย].
พระมหาไพฑูรย์ กตปุญฺโญ (สิงหะ). (2561). ศึกษาแนวทางการปฏิบัติวิปัสสนาภาวนาโดยอาศัยการกำหนดรู้จิตเป็นอารมณ์ [วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิปัสสนาภาวนา, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย].
พระมหาศาสตรา กำรูป. (2568). วิเคราะห์การปฏิบัติวิปัสสนากัมมัฏฐานของสำนักปฏิบัติธรรมวัดพระธาตุช่อแฮ พระอารามหลวง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 7(5), 935–942. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemri/article/view/278509
พระสมุห์ก้องณพัฒน์ ฐานากโร (วัฒนะบวรโยธิน). (2568). ญาณเห็นเกิดดับ: แก่นกลางของวิปัสสนาญาณในพระพุทธศาสนาเถรวาท. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 11(3), 1187–1201. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/Palisueksabuddhaghosa/article/view/281488
เพชรชรินทร์ พรนภดล. (2564). ศึกษาการสอนและการสอบอารมณ์กรรมฐานการปฏิบัติสุทธวิปัสสนาตามหลักบันได 7 ขั้น ของพระภาวนาพิศาลเมธี วิ. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 7(2), 152–162. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/Palisueksabuddhaghosa/article/view/249991
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
แม่ชีปฐมา มุทธาประนัง. (2560). ศึกษาปฏิบัติวิปัสสนาภาวนาในอัชฌัตตานิจจสูตร [วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย].
Anālayo, Bh. (2026). Rathavinīta Sutta. In Encyclopedia of Buddhism. University of Hamburg.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารพุทธศาสน์สังคมร่วมสมัย

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
