การจัดการธุรกิจโฮสเทลเชิงสร้างสรรค์บนฐานภูมิปัญญาอาหารท้องถิ่น ย่านเมืองเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยา

ผู้แต่ง

  • ศุภางค์ อาภรณ์ วิทยาลัยอาชีวศึกษาเสาวภา สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร
  • เกศินี มรนนท์ วิทยาลัยอาชีวศึกษาเสาวภา สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร
  • มนต์ธร ตั้งภาณุกุล วิทยาลัยอาชีวศึกษาเสาวภา สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร

คำสำคัญ:

การจัดการเชิงสร้างสรรค์, ธุรกิจโฮสเทล, วัฒนธรรมอาหารท้องถิ่น, ตัวกลางทางวัฒนธรรม, ย่านเมืองเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยาง

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบท อัตลักษณ์ และคุณค่าของภูมิปัญญาอาหารท้องถิ่นในย่านเมืองเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยา 2) ศึกษาสภาพการณ์และรูปแบบการจัดการเชิงสร้างสรรค์ของธุรกิจโฮสเทลที่มีการบูรณาการภูมิปัญญาอาหาร และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาการจัดการธุรกิจโฮสเทลเชิงสร้างสรรค์บนฐานภูมิปัญญาและวัฒนธรรมอาหารท้องถิ่น งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยมุ่งเน้นการศึกษาเชิงลึกในพื้นที่ย่านพระนคร ซึ่งแบ่งเป็น 2 เขตยุทธศาสตร์ ได้แก่ ย่านท่าเตียน และย่านถนนพระอาทิตย์ คัดเลือกผู้ให้ข้อมูลสำคัญแบบเจาะจง จำนวน 15 ราย ประกอบด้วย ผู้ประกอบการโฮสเทล ผู้เชี่ยวชาญด้านวัฒนธรรมอาหาร และนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ โดยทำการเก็บรวบรวมข้อมูลจนกระทั่งข้อมูลเกิดความอิ่มตัว เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ การสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้าง การสังเกตการณ์อย่างมีส่วนร่วม และการวิเคราะห์เอกสาร วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงอุปนัย ร่วมกับการตรวจสอบข้อมูลแบบสามเส้า

ผลการวิจัยพบว่า

อัตลักษณ์อาหารในย่านเมืองเก่ามีลักษณะเป็น มรดกทางวัฒนธรรมที่มีชีวิต โดยย่านท่าเตียนโดดเด่นด้วยอาหารไทยชาววังประณีตและการปรับตัวสู่คาเฟ่ร่วมสมัย ในขณะที่ย่านถนนพระอาทิตย์โดดเด่นด้วยสตรีทฟู้ดมุสลิมดั้งเดิมและอาหารฟิวชันพหุวัฒนธรรม ด้านการจัดการเชิงสร้างสรรค์ พบว่าโฮสเทลต้นแบบทำหน้าที่เป็นตัวกลางทางวัฒนธรรม ผ่านกลยุทธ์การเล่าเรื่อง การออกแบบพื้นที่ และการสร้างเครือข่ายชุมชน ข้อเสนอแนะจากการวิจัยนำไปสู่ โมเดลการจัดการเชิงสร้างสรรค์ 3 มิติ (THE 3D MODEL) ได้แก่ 1) มิติพื้นที่ การจัดการทางกายภาพและสื่อสัญลักษณ์ทางสายตา 2) มิติการเล่าเรื่อง การสร้างความหมายและคุณค่าร่วมผ่านประวัติศาสตร์ท้องถิ่น และ 3) มิติประสบการณ์ การสร้างกิจกรรมมีส่วนร่วมและการเชื่อมโยงระบบนิเวศชุมชน ซึ่งเป็นกรอบแนวทางให้ผู้ประกอบการยกระดับแบรนด์อย่างยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

กรมการท่องเที่ยว. (2565). รายงานสถานการณ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเขตเมืองเก่ากรุงเทพมหานคร. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2561). อาหารไทย: มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ. กระทรวงวัฒนธรรม.

นภชนก ตลับเงิน. (2023). การพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ชุมชนย่านเมืองเก่าภูเก็ต. วารสารวิชาการการจัดการภาครัฐและเอกชน, 5(2), 136–148.

พรรณี สวนเพลง. (2561). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยววิถีไทยเพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับภูมิปัญญาอาหารท้องถิ่นในกลุ่มเมืองมรดกโลกทางวัฒนธรรม (สุโขทัย

ศรีสัชนาลัยและกำแพงเพชร พระนครศรีอยุธยา) (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยสวนดุสิต.ภูริ ชุณห์ขจร, พงศ์สุระ ธัญญเจริญอนุกูล, ธีราพัทธ์ ชมชื่นจิตต์สิน, นิลุบล ประเคนภัทรา และปุณยนุช ลีฬหะสุวรรณ. (2025). การส่งเสริมแนวทางการท่องเที่ยวเชิงอาหารจังหวัดนนทบุรี. วารสารคหกรรมศาสตร์และวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน, 7(1), 88–99.สริตา พันธ์เทียน, ทรงคุณ จันทจร, และ มาริสา โกเศยะโยธิน. (2560). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงอาหารไทยโดยใช้แนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในเขตจังหวัดลุ่มแม่น้ำภาคกลาง. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 9(3), 190-198.

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2562). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. อพท.

Creative Economy Agency. (n.d.). Charoenkrung. Creative City Development. https://creativecity.cea.or.th/th/districts/charoenkrung/about

Creative Economy Agency. (2022). Made in Charoenkrung ปีที่ 1. Creative City Development. https://creativecity.cea.or.th/th/district-projects/made-in-charoenkrung-year-1

Creative Economy Agency. (2025). Eat-Along: อีท-อะ-ลอง. Creative City Development. https://creativecity.cea.or.th/th/district-projects/eat-along

Creative Economy Agency. (2025). Thailand’s creative industries movement report 2024–2025. https://www.cea.or.th/en/single-industries/Thailand-Creative-Industries-Movement-Report-2024-2025

Mehmetoglu, M., & Engen, M. (2011). Pine and Gilmore’s concept of experience economy and its dimensions: An empirical examination in tourism. Journal of Quality Assurance in Hospitality & Tourism, 12(4), 237–255. https://doi.org/10.1080/1528008X.2011.541847

Pine, B. J., & Gilmore, J. H. (2011). The experience economy. Harvard Business Review Press.

Richards, G. (2020). Designing creative tourism experiences: Space, story, and experience. Annals of Tourism Research, 85, 103-118.

Sims, R. (2009). Food, place and authenticity: Local food and the sustainable tourism experience. Journal of Sustainable Tourism, 17(3), 321–336. https://doi.org/10.1080/09669580802359293

Tourism Authority of Thailand. (2026). Thailand tourism update at TTM+ 2026 reinforces quality-led growth direction. TAT Newsroom.

Veríssimo, M., & Costa, C. (2018). Do hostels play a role in pleasing Millennial travellers? The Portuguese case. Journal of Tourism Futures, 4(1), 57–68. https://doi.org/10.1108/JTF-12-2017-0054

World Tourism Organization. (2016). Presentation of the 2nd UNWTO Global Conference on Gastronomy Tourism. UN Tourism.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-09-08

รูปแบบการอ้างอิง

อาภรณ์ ศ., มรนนท์ เ., & ตั้งภาณุกุล ม. (2026). การจัดการธุรกิจโฮสเทลเชิงสร้างสรรค์บนฐานภูมิปัญญาอาหารท้องถิ่น ย่านเมืองเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยา. วารสารพุทธศาสน์สังคมร่วมสมัย, 5(3), 22–39. สืบค้น จาก https://so11.tci-thaijo.org/index.php/JCBS/article/view/3813

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย