การจัดการธุรกิจโฮสเทลเชิงสร้างสรรค์บนฐานภูมิปัญญาอาหารท้องถิ่น ย่านเมืองเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยา
คำสำคัญ:
การจัดการเชิงสร้างสรรค์, ธุรกิจโฮสเทล, วัฒนธรรมอาหารท้องถิ่น, ตัวกลางทางวัฒนธรรม, ย่านเมืองเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยางบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบท อัตลักษณ์ และคุณค่าของภูมิปัญญาอาหารท้องถิ่นในย่านเมืองเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยา 2) ศึกษาสภาพการณ์และรูปแบบการจัดการเชิงสร้างสรรค์ของธุรกิจโฮสเทลที่มีการบูรณาการภูมิปัญญาอาหาร และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาการจัดการธุรกิจโฮสเทลเชิงสร้างสรรค์บนฐานภูมิปัญญาและวัฒนธรรมอาหารท้องถิ่น งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยมุ่งเน้นการศึกษาเชิงลึกในพื้นที่ย่านพระนคร ซึ่งแบ่งเป็น 2 เขตยุทธศาสตร์ ได้แก่ ย่านท่าเตียน และย่านถนนพระอาทิตย์ คัดเลือกผู้ให้ข้อมูลสำคัญแบบเจาะจง จำนวน 15 ราย ประกอบด้วย ผู้ประกอบการโฮสเทล ผู้เชี่ยวชาญด้านวัฒนธรรมอาหาร และนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ โดยทำการเก็บรวบรวมข้อมูลจนกระทั่งข้อมูลเกิดความอิ่มตัว เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ การสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้าง การสังเกตการณ์อย่างมีส่วนร่วม และการวิเคราะห์เอกสาร วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงอุปนัย ร่วมกับการตรวจสอบข้อมูลแบบสามเส้า
ผลการวิจัยพบว่า
อัตลักษณ์อาหารในย่านเมืองเก่ามีลักษณะเป็น มรดกทางวัฒนธรรมที่มีชีวิต โดยย่านท่าเตียนโดดเด่นด้วยอาหารไทยชาววังประณีตและการปรับตัวสู่คาเฟ่ร่วมสมัย ในขณะที่ย่านถนนพระอาทิตย์โดดเด่นด้วยสตรีทฟู้ดมุสลิมดั้งเดิมและอาหารฟิวชันพหุวัฒนธรรม ด้านการจัดการเชิงสร้างสรรค์ พบว่าโฮสเทลต้นแบบทำหน้าที่เป็นตัวกลางทางวัฒนธรรม ผ่านกลยุทธ์การเล่าเรื่อง การออกแบบพื้นที่ และการสร้างเครือข่ายชุมชน ข้อเสนอแนะจากการวิจัยนำไปสู่ โมเดลการจัดการเชิงสร้างสรรค์ 3 มิติ (THE 3D MODEL) ได้แก่ 1) มิติพื้นที่ การจัดการทางกายภาพและสื่อสัญลักษณ์ทางสายตา 2) มิติการเล่าเรื่อง การสร้างความหมายและคุณค่าร่วมผ่านประวัติศาสตร์ท้องถิ่น และ 3) มิติประสบการณ์ การสร้างกิจกรรมมีส่วนร่วมและการเชื่อมโยงระบบนิเวศชุมชน ซึ่งเป็นกรอบแนวทางให้ผู้ประกอบการยกระดับแบรนด์อย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2565). รายงานสถานการณ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเขตเมืองเก่ากรุงเทพมหานคร. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2561). อาหารไทย: มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ. กระทรวงวัฒนธรรม.
นภชนก ตลับเงิน. (2023). การพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ชุมชนย่านเมืองเก่าภูเก็ต. วารสารวิชาการการจัดการภาครัฐและเอกชน, 5(2), 136–148.
พรรณี สวนเพลง. (2561). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยววิถีไทยเพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับภูมิปัญญาอาหารท้องถิ่นในกลุ่มเมืองมรดกโลกทางวัฒนธรรม (สุโขทัย
ศรีสัชนาลัยและกำแพงเพชร พระนครศรีอยุธยา) (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยสวนดุสิต.ภูริ ชุณห์ขจร, พงศ์สุระ ธัญญเจริญอนุกูล, ธีราพัทธ์ ชมชื่นจิตต์สิน, นิลุบล ประเคนภัทรา และปุณยนุช ลีฬหะสุวรรณ. (2025). การส่งเสริมแนวทางการท่องเที่ยวเชิงอาหารจังหวัดนนทบุรี. วารสารคหกรรมศาสตร์และวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน, 7(1), 88–99.สริตา พันธ์เทียน, ทรงคุณ จันทจร, และ มาริสา โกเศยะโยธิน. (2560). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงอาหารไทยโดยใช้แนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในเขตจังหวัดลุ่มแม่น้ำภาคกลาง. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 9(3), 190-198.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2562). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. อพท.
Creative Economy Agency. (n.d.). Charoenkrung. Creative City Development. https://creativecity.cea.or.th/th/districts/charoenkrung/about
Creative Economy Agency. (2022). Made in Charoenkrung ปีที่ 1. Creative City Development. https://creativecity.cea.or.th/th/district-projects/made-in-charoenkrung-year-1
Creative Economy Agency. (2025). Eat-Along: อีท-อะ-ลอง. Creative City Development. https://creativecity.cea.or.th/th/district-projects/eat-along
Creative Economy Agency. (2025). Thailand’s creative industries movement report 2024–2025. https://www.cea.or.th/en/single-industries/Thailand-Creative-Industries-Movement-Report-2024-2025
Mehmetoglu, M., & Engen, M. (2011). Pine and Gilmore’s concept of experience economy and its dimensions: An empirical examination in tourism. Journal of Quality Assurance in Hospitality & Tourism, 12(4), 237–255. https://doi.org/10.1080/1528008X.2011.541847
Pine, B. J., & Gilmore, J. H. (2011). The experience economy. Harvard Business Review Press.
Richards, G. (2020). Designing creative tourism experiences: Space, story, and experience. Annals of Tourism Research, 85, 103-118.
Sims, R. (2009). Food, place and authenticity: Local food and the sustainable tourism experience. Journal of Sustainable Tourism, 17(3), 321–336. https://doi.org/10.1080/09669580802359293
Tourism Authority of Thailand. (2026). Thailand tourism update at TTM+ 2026 reinforces quality-led growth direction. TAT Newsroom.
Veríssimo, M., & Costa, C. (2018). Do hostels play a role in pleasing Millennial travellers? The Portuguese case. Journal of Tourism Futures, 4(1), 57–68. https://doi.org/10.1108/JTF-12-2017-0054
World Tourism Organization. (2016). Presentation of the 2nd UNWTO Global Conference on Gastronomy Tourism. UN Tourism.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารพุทธศาสน์สังคมร่วมสมัย

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
