การนำแนวคิดการบริหารภาครัฐแนวใหม่สู่การพัฒนาที่ยั่งยืนของ องค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรสาคร
คำสำคัญ:
การบริหารภาครัฐแนวใหม่, การพัฒนาที่ยั่งยืน, องค์การบริหารส่วนจังหวัด, การมีส่วนร่วมของประชาชน, ธรรมาภิบาลบทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษากระบวนการนำหลักการบริหารภาครัฐแนวใหม่มาใช้ร่วมกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนในองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรสาคร (2) ศึกษาปัญหาและอุปสรรคในการนำหลักบริหารภาครัฐแนวใหม่ต่อการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนขององค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรสาคร และ (3) ศึกษาแนวทางการพัฒนาการบริหารภาครัฐแนวใหม่สู่การบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนขององค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรสาคร รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 20 คน ประกอบด้วย ผู้บริหาร หัวหน้าส่วนราชการ เจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการ และผู้แทนภาคประชาสังคมและภาคเอกชน โดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัย พบว่า (1) การพัฒนาในมิติเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อมอย่างบูรณาการ กระบวนการดำเนินงานมีลักษณะเน้นการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน การกำหนดนโยบายและแผนงานที่เชื่อมโยงกับบริบทพื้นที่ และการติดตามประเมินผลอย่างต่อเนื่อง (2) ปัญหาและอุปสรรคที่สำคัญ ได้แก่ ข้อจำกัดด้านงบประมาณและทรัพยากรบุคคล ความไม่ต่อเนื่องของนโยบายจากส่วนกลาง การมีส่วนร่วมของภาคประชาชนที่ยังไม่ทั่วถึงและแรงกดดันจากความคาดหวังของประชาชน ซึ่งปัจจัยภายในและภายนอกองค์กรมีผลต่อความสำเร็จของการดำเนินงาน (3) การนำแนวคิดการบริหารภาครัฐแนวใหม่มาใช้ในองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรสาครมีความสอดคล้องกับการพัฒนาที่ยั่งยืน โดยเฉพาะด้านการมุ่งเน้นผลลัพธ์ การมีส่วนร่วมของประชาชน การกระจายอำนาจ การใช้เทคโนโลยี การพัฒนาทรัพยากรบุคคล และการสร้างความโปร่งใส
การพัฒนาที่ยั่งยืนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจะเกิดขึ้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ เมื่อมีการ บูรณาการหลักการบริหารภาครัฐแนวใหม่เข้ากับบริบทเชิงพื้นที่ ผ่านกลไกการบริหารแบบยืดหยุ่น มีส่วนร่วม และตอบสนองต่อแรงกดดันจากภายนอกอย่างเหมาะสม ซึ่งองค์ความรู้นี้สามารถนำไปใช้เป็นกรอบแนวทางในการพัฒนาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ๆ ที่มีบริบทใกล้เคียงกันได้
เอกสารอ้างอิง
กีรติกาญจน์ เจตน์ธนานันท์, ธีรพงษ์ บุญรักษา และ รษิกา เอี่ยมเกิด. (2567). การพัฒนาทักษะภายในของผู้นำองค์กร: สู่ภาวะผู้นำที่สร้างผลกระทบให้เกิดการพัฒนาที่ยั่งยืนของโลกได้อย่างแท้จริง. วารสารมหาวิทยาลัยคริสเตียน, 30(4), 137-153.
ชนากานต์ วิจิตร. (2567). SDG Localization: ท้องถิ่นเข้มแข็งสู่รากฐานการพัฒนาอย่างยั่งยืน. https://image.mfa.go.th/mfa/0/OznAy3tii2/นักศึกษา/SDG_Localization_ท้องถิ่นเข้มแข็งสู่รากฐานการพัฒนา.pdf
นิรุต หัตถะผะสุ. (2564). กลไกการขับเคลื่อนการดำเนินงานขององค์การภาครัฐเพื่อบรรลุเป้าหมายการพัฒนา
ที่ยั่งยืน กรณีศึกษา กระทรวงมหาดไทย. [สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
พัชราวลัย ศุภภะ. (2562). นโยบายสาธารณะและการวางแผนเพื่อจัดการองค์กรภาครัฐ. พระนครศรีอยุธยา
: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรรราชวิทยาลัย.
Denhardt, R. B., & Denhardt, J. V. (2000). The new public service: Serving rather than steering. Public Administration Review, 60(6), 549–559.
Hood, C. (1991). A public management for all seasons?. Public Administration, 69(1), 3-19.
M. Nilsson, D. Griggs and M. Visbeck (2016). Map the interactions between Sustainable
Development Goals. Comment in Nature, 53(7607), 320-322.
Osborne, D., & Gaebler, T. (1992). Reinventing Government: How the Entrepreneurial Spirit is
Transforming the Public Sector. Addison-Wesley.
Pollitt, C., & Bouckaert, G. (2011). Public management reform: A comparative analysis: New
public management, governance, and the neo-Weberian state (3rd ed.). Oxford
University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารพุทธศาสน์สังคมร่วมสมัย

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
