การประยุกต์ใช้หลักอิทธิบาท 4 เพื่อเสริมสร้างคุณภาพชีวิตและความสุขในการทำงานของวิชาชีพครู
คำสำคัญ:
อิทธิบาท 4, คุณภาพชีวิตครู, ความสุขในการทำงาน, พุทธบูรณาการบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์เชิงบูรณาการและนำเสนอแนวทางการประยุกต์ใช้หลักอิทธิบาท 4 เพื่อเสริมสร้างคุณภาพชีวิตและความสุขในการทำงานของวิชาชีพครู โดยอาศัยการศึกษาข้อมูลจากคัมภีร์พระไตรปิฎก คัมภีร์วิสุทธิมรรค และเอกสารทางวิชาการที่เกี่ยวข้องกับคุณภาพชีวิตและจิตวิทยาองค์การ ผลการศึกษาพบว่า คุณภาพชีวิตและความสุขในวิชาชีพครูมิได้ขึ้นอยู่กับปัจจัยทางวัตถุเพียงอย่างเดียว แต่เป็นสภาวะที่เกิดจากดุลยภาพระหว่างความมั่นคงภายนอกและความสงบสุขภายในจิตใจ หลักอิทธิบาท 4 ตามนัยแห่งคัมภีร์วิสุทธิมรรค ทำหน้าที่เป็นอธิบดีธรรมหรือเครื่องบริหารจัดการจิตที่ทรงประสิทธิภาพ โดยประกอบด้วย 1) ฉันทะ การสร้างกุศลธรรมฉันทะเพื่อเปลี่ยนภาระงานให้กลายเป็นความรักในวิชาชีพ 2) วิริยะ การใช้ความเพียรที่ประกอบด้วยปัญญาเพื่อก้าวข้ามวิกฤตเศรษฐกิจและสังคมอย่างมีศักดิ์ศรี 3) จิตตะ การสร้างสติจดจ่อในหน้าที่เพื่อลดภาวะความเครียดสะสม และ 4) วิมังสา การใช้ปัญญาใคร่ครวญเพื่อสร้างนวัตกรรมการทำงานและสมดุลระหว่างงานและชีวิต การประยุกต์ใช้หลักธรรมดังกล่าวช่วยเปลี่ยนสถานะของครูจากการทำงานแบบจำยอมไปสู่การตื่นรู้ ในบทบาทหน้าที่ ส่งผลให้เกิดความภาคภูมิใจและสุขภาวะที่ยั่งยืน บทความนี้จึงเสนอแนะว่าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรบูรณาการหลักพุทธธรรมเข้ากับนโยบายพัฒนาบุคลากร เพื่อยกระดับครูจากการเป็นเพียงผู้รับจ้างสอนไปสู่การเป็นผู้สรรค์สร้างชีวิตที่มีคุณภาพ ท่ามกลางกระแสการเปลี่ยนแปลงของโลกในศตวรรษที่ 21 และนำ IDDHI-STRENGTH Model 5 ขั้นตอนสู่ชีวิตครูที่มีความสุขและสำเร็จไปใช้เสริมสร้างคุณภาพชีวิตและความสุขในการทำงานของครู
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2569). แนวทางการจัดการเรียนรู้และนวัตกรรมการเรียนรู้เชิงรุกสำหรับครูยุคใหม่. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2569). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. สืบค้นจาก https://www.onec.go.th/th.php/page/category/CAT0000019
นิศารัตน์ ศิลปเดช. (2540). คุณภาพชีวิตและความพึงพอใจในงาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
พระคันธสาราภิวงส์. (2550). โพธิปักขิยธรรม. กรุงเทพมหานคร: ไทยรายวันการพิมพ์.
พระพุทธโฆสเถระ. (2554). คัมภีร์วิสุทธิมรรค. พิมพ์ครั้งที่ 10. (สมเด็จพระพุฒาจารย์ อาจ อาสภมหาเถร แปล). กรุงเทพมหานคร: บริษัท ธนาเพรส จำกัด.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์จุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2539.
สร้อยตระกูล อรรถมานะ. (2542). พฤติกรรมองค์การ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศิริ ฮามสุโพธิ์. (2543). ประชากรกับการพัฒนาคุณภาพชีวิต. กรุงเทพมหานคร: โอ. เอส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
อำนาจ สุนทรธรรม. (2553). คุณภาพชีวิตของครูกับการพัฒนาคุณภาพการศึกษาในยุคโลกาภิวัตน์. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
The WOQOL Group. (1995). The World Health Organization Quality of Life assessment (WHOQOL): Position paper from the World Health Organization. Social Science & Medicine, 41(10), 1403–1409.
UNESCO. (1993). Quality of life: An educational perspective. Paris: UNESCO Publishing.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารพุทธศาสน์สังคมร่วมสมัย

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
