ปัจจัยพุทธจิตวิทยาเพื่อการเสริมสร้างความสุขของบุคลากรในองค์กรของเทศบาล

Naree  Hinnang; Suwatsan Ragkhanto; Witchuda Titichoatrattana

Authors

Naree Hinnang Buddhist Psychology, Department of Psychology, Mahachulalongkornrajavidyalaya University
Suwatsan Ragkhanto Department of Psychology, Faculty of Humanities, Mahachulalongkornrajavidyalaya University
Witchuda Titichoatrattana Department of Psychology, Faculty of Humanities, Mahachulalongkornrajavidyalaya University

Keywords:

Buddhist Psychology, Happiness Enhancement, Municipal Organization, Saraniyadhamma 6 (Six Principles of Conciliation)

Abstract

The Buddhist psychological factors for enhancing employee happiness in municipal Organizations. Research Objectives to study the enhancement of personnel happiness in organizations based on Buddhist psychology principles and to analyze Buddhist psychological factors contributing to the enhancement of personnel happiness in organizations. Methodology this study employed a mixed-methods research design. Quantitative data were collected from a sample of 70 personnel, while qualitative data were obtained through in-depth interviews with 10 key informants, including executives and psychologists. The research instrument demonstrated a reliability coefficient of 0.959. Data were analyzed using percentage, mean, and standard deviation.

The research findings revealed that 1. In-depth Interview Results employee Happiness Enhancement: It is defined as a practice to improve the quality of work life, comprising five key factors: (1) autonomy in decision-making, (2) positive physical and verbal relationships, (3) passion for work (job satisfaction), (4) recognition of competence, and (5) organizational commitment. These factors collectively foster motivation and organizational success while reducing turnover rates. 2. Buddhist Psychological factors. the overall level of Buddhist psychological factors was found to be at a moderate level ( X̅ = 3.49). Specifically, "Happiness in Livelihood Readiness" recorded the highest mean (X̅ = 3.57), followed by social security, social relationships, and social recognition ( X̅ = 3.49). Meanwhile, "Self-Actualization Happiness" remained at a moderate level (X̅ = 3.46).

References

กอปรลาภ อภัยภักดิ์.(2561). บรรยากาศองค์กรแห่งความสุข:คนเบิกบานงานสำเร็จ.วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 6(1), 315-331.

กมลทิพย์ ตั้งหลักมั่นคง และกาญจนา ปัญญาธร. (2566). ปัจจัยแห่งความสำเร็จของบุคคลต้นแบบในการสร้างความเข้มแข็งให้กับระบบบริการปฐมภูมิ. วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้าจันทบุรี, 32(1), 143-152.

เกศี จันทราประภาวัฒน.(2565).การสร้างและพัฒนาบรรยากาศการทำงานในองค์กรสมัยใหม่. วารสาร มจร หริภุญชัยปริทรรศน์, 6(1), 61-74.

ขวัญชญา เนื่องพระแก้ว. (2562). คุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานของบุคลากรเทศบาลตำบลในเขต อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม. วารสารการเมืองการปกครอง, 9(1), 121-126.

ฉันทวรรณ เอ้งฉ้วน. (2565). อิทธิพลของความมีอิสระในการทำงานกับบุคลิกภาพด้านเปิดรับประสบการณ์และบุคลิกภาพด้านสำนึกในหน้าที่และการรับรู้ความสามารถของตนเองที่มีต่อประสิทธิผลการทำงานของอาจารย์มหาวิทยาลัยในจังหวัดชุมพร. วารสารการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และองค์การ, 7(1), 1-10.

ตรรกพร สุขเกษม และคณะ. (2566). ความสัมพันธ์ของวัฒนธรรมองค์กรกับระดับความสุขของบุคลากรในสถานศึกษา จังหวัดพิจิตร [รายงานวิจัย]. สำนักสนับสนุนสุขภาวะองค์กร (สสส.).

ธัมมัฏฐิตตา อยู่เจริญ และเจษฎา อังกาบสี. (2562). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจขององค์กรแห่งความสุข: กรณีศึกษาบุคลากรมหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต. วารสารการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และองค์การ, 10(1), 34-60.

นภาพร หงส์ทอง. (2563).วิเคราะห์ความต้องการของมาสโลว์ในมุมมองของพระพุทธศาสนา. วารสารปณิธาน, 2(1), 121-151.

ปรมต วรรณบวร. (2565). การสร้างองค์กรแห่งความสุขด้วยหลักพุทธธรรม. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 1(1), 25-38.

พระครูปลัดเฉลิมพร อภิวโร. (2564). การดำเนินชีวิตสมัยใหม่สู่ความสำเร็จในการทำงานโดยใช้หลักอิทธิบาท 4. วารสารนาครทัศน์, 8(5), 17-26.

พรชัย ลิขิตธรรมโรจน์. (2552). พฤติกรรมองค์การ. โอเอส พริ้นติ้ง เฮ้าส์.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2560). ธรรมนูญชีวิต (พิมพ์ครั้งที่ 82). พิมพ์สวย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2560).พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 34). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาสุริยะ มทฺทโว. (2564). การประยุกต์หลักสาราณียธรรมเพื่อส่งเสริมความผูกพันต่อองค์กรของบุคลากรเทศบาลในจังหวัดนครราชสีมา.วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 2(1-2), 263-267.

พระยุทธนา นรเชฏฺโฐ และจุฑารัตน์ ทองอินจันทร์. (2564). การอยู่ร่วมกันของคนในสังคมพหุวัฒนธรรมในประเทศไทย. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 7(3), 102-104.

ฤทธิรงค์ เกาฏีระ และคณะ. (2564). ความสัมพันธ์ของวัฒนธรรมองค์กรกับระดับความสุขของบุคลากร องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดกำแพงเพชร [รายงานวิจัย]. สำนักงานสนับสนุนสุขภาวะองค์กร (สสส.).

วิทยา พลาอาด และนภดล ละอองวิจิตร. (2561). ปัจจัยทำนายความสุขในการทำงานของบุคลากรสาธารณสุขในจังหวัดสตูล. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยขอนแก่น (ฉบับบัณฑิตศึกษา) สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(1), 20-28.

วีณา ไชยแสนย์, สีดา สอนศรี และวสันต์ เหลืองประภัทร์. (2566). องค์กรแห่งความสุข ขององค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอแกดำ จังหวัดมหาสารคาม. วารสารการเมืองการปกครอง, 6(1), 167-183.

สิบเอกนพเก้า สุโพธิ์. (2565). ปัจจัยพุทธจิตวิทยาที่มีผลต่อความสุขในการทำงานของบุคลากรมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยส่วนกลาง. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 8(2), 136-145.

อนุดิษฐ์ ฐานไชยกร. (2567). ความผูกพันในองค์การ. วารสารร้อยแก่นสารสนเทศน์, 4(1), 32-37.

Martin, A. J., Jones, E. S., & Callan, V. J. (2005). The role of psychological climate in facilitating employee adjustment during organizational change. European Journal of Work and Organizational Psychology, 14(3), 263-289.