INTEGRATED BUDDHIST ADMINISTRATIVE MODEL FOR PROMOTING STUDENT AGGRESSION REDUCTION
Keywords:
Administration Model, Aggressive Behavior, Buddhist Dhamma, Integrated Buddhism, Educational InstitutionsAbstract
This academic article aims to present an educational administration model for promoting the reduction of aggressive behavior among students through the integration of Buddhist principles. Amidst the rapid changes in a globalized society, youth increasingly face emotional challenges and violent tendencies. The study reveals that aggressive behavior is a complex process originating from perceived threats, leading to physical and verbal manifestations. Effective intervention requires an administrative model that moves beyond mere punishment, emphasizing collaboration between schools, families, and communities under the systematic POSDCoRB framework. The core of this model is the integration of Buddhist Dhamma, including the Threefold Training (Tisikkha) for behavioral and intellectual cultivation, the Seven Qualities of a Good Person (Sappurisa-dhamma 7), and the Four Sublime States (Brahmavihara 4) to foster compassionate leadership among administrators and teachers. Furthermore, the "Tinavattharaka-vinaya" (the method of covering with grass) is applied as an ethical mechanism for conflict resolution through compromise and forgiveness. Implementing this integrated model transforms educational institutions into safe learning environments, reduces emotional tension, and enhances essential life skills for sustainable self-control. This approach aligns with the National Education Act's intent to develop students as holistic human beings—physically, mentally, intellectually, and morally—to ensure lasting peace in Thai society within the New Normal era.
References
นฐมล สาดบางเคียน. (2014). การพัฒนาเครื่องมือวัดทักษะชีวิตตามจุดเน้นการพัฒนาคุณภาพผู้เรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารศิลปากร, 6(1), 259.
วลัยกรณ์ แพร่กิจธรรมชัย. (2012). ผลของการปรับพฤติกรรมเพื่อลดความก้าวร้าวของวัยรุ่นกลุ่มเสี่ยง. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการแนะแนว, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
มิสชนัญญา เงินเมือง. (2010). ความสัมพันธ์ระหว่างความฉลาดทางอารมณ์ การทำหน้าที่ของครอบครัว และพฤติกรรมความก้าวร้าวของนักเรียนชายระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. รายงานการวิจัยในชั้นเรียน, สังกัดงานแนะแนว ฝ่ายวิชาการ โรงเรียนอัสสัมชัญแผนกประถม.
รัตโนทัย พลับรู้การ. (2008). พฤติกรรมก้าวร้าวในเด็ก. กรุงเทพมหานคร โฮลิสติก พับลิชซิ่ง.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2015). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 11. กรุงเทพมหานคร สำนักนายกรัฐมนตรี.
พีร วงศ์อุปราช. (2012). ความชาชินจากการเผชิญความรุนแรงใน 3 จังหวัดชายแดนใต้ ความสัมพันธ์ระหว่างความรุนแรงในชุมชน องค์ประกอบทางปัญญาทางอารมณ์และพฤติกรรมก้าวร้าว. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 6(11), 14-36.
ทิศนา แขมมณี. (2008). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร โรงพิมพ์ด่านสุทธาการพิมพ์.
ณัฐศักดิ์ จันทร์ผล. (2009). การพัฒนารูปแบบการบริหารงาน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาที่เน้นการกระจายอำนาจ. วารสารวิทยาจารย์, 109(2), 88-125.
รัตนะ บัวสนธ์. (2009). การวิจัยและพัฒนานวัตกรรมการศึกษา. กรุงเทพมหานคร โรงพิมพ์คำสมัย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2018). การส่งเสริมให้เยาวชนหันมาศึกษาทดลองด้านวิทยาศาสตร์. กรุงเทพมหานคร กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงสาธารณสุข. (2018). ความหมายของการส่งเสริมสุขภาพ. กรุงเทพมหานคร สำนักส่งเสริมสุขภาพ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข.
เปลื้อง ณ นคร. (2018). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพมหานคร ราชบัณฑิตยสถาน.
สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต. (2007). ทฤษฎีและเทคนิคการปรับพฤติกรรม. กรุงเทพมหานคร สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2019). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. สืบค้นจาก http//www.royin.go.th/dictionary/
รังสรรค์ โฉมยา. (2008). การศึกษาพฤติกรรมความก้าวร้าวในการขับขี่ของนิสิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม. รายงานการวิจัยประจำปี 2551, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พูนสุข มาศรังสรรค์. (2015). การจัดการความรุนแรงในครอบครัวเชิงพุทธบูรณาการ. พระนครศรีอยุธยา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
กระทรวงสาธารณสุข. (2018). ความหมายของการส่งเสริมสุขภาพ. กรุงเทพมหานคร สำนักส่งเสริมสุขภาพ กรมอนามัย.
โสธิดา ผุฏฐธรรม และดุสิดา ดีบุกคำ. (2026). ลูกก้าวร้าว (Aggressive Behavior). สืบค้นจาก http//taamkru.com/th/
พุทธทาสภิกขุ. (1954). วิถีแห่งการเข้าถึงพุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร อักษรนำการพิมพ์.
ธนภณ สมหวัง. (2000, 11 มกราคม). พุทธธรรม คู่มือมนุษย์ศตวรรษที่ 21. มติชนรายวัน, 7.
สุภาคย์ อินทองคง. (2007). การใช้หลักพุทธธรรมนำการวิจัยและพัฒนาตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงสู่สุขภาพองค์รวม. สงขลา ศูนย์เรียนรู้ชุมชนภาคใต้.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2011). ธรรมนูญชีวิต พุทธจริยธรรมเพื่อชีวิตที่ดีงาม (พิมพ์ครั้งที่ 174). กรุงเทพมหานคร บริษัทพิมพ์สวย จำกัด.
พูนสุข มาศรังสรรค์. (2015). การจัดการความรุนแรงในครอบครัวเชิงพุทธบูรณาการ. พระนครศรีอยุธยา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ธงชัย สันติวงษ์. (2007). การบริหารเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพมหานคร ไทยวัฒนาพานิช.
สันติ บุญภิรมย์. (2009). หลักการบริหารการศึกษา. กรุงเทพมหานคร บุ๊คพอยท์.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2007). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพมหานคร: บริษัทพิมพ์ดี จำกัด.
ยุทธนา ชุดทองม้วน. (2007). การใช้หลักธรรมาภิบาลในการบริหารของคณะกรรมการบริหารโรงเรียนโปลิเทคนิคลานนาเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
Good, C. V. (1973). Dictionary of Education (3rd ed.). New York McGraw-Hill Book Company.
Bardo, J. W., & Hartman, J. J. (1982). Urban Sociology A Systematic Introduction. U.S.A. F.E. Peacock Publishers, Inc.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Journal of Contemporary Buddhist Society = JCBS

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

