ความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเองของนักศึกษาพยาบาล คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม และปัจจัยที่เกี่ยวข้อง - แสงพลอย , ฐิติพร; ฝั้นพะยอม, ศิลปชัย (วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการศึกษา, 2026)
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนาแบบหาความสัมพันธ์ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเอง และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคลและความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองกับความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเองของนักศึกษาพยาบาล คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 1–4 จำนวน 165 คน ได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิตามชั้นปี และสุ่มอย่างง่ายในแต่ละชั้นปี เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบประเมินความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเอง และแบบประเมินความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเอง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ความสัมพันธ์โดยใช้ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า ความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเองโดยรวมอยู่ในระดับสูง (M = 4.05, SD = 0.20) และรายด้านทั้ง 5 ด้านอยู่ในระดับสูง โดยปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเอง ได้แก่ ความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเอง (r = .43, p < .001) และระดับชั้นปี (r = .17, p = .031) ในขณะที่อายุ เพศ เกรดเฉลี่ยสะสมล่าสุด และเกรดเฉลี่ยสะสมในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ไม่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเอง ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า การเสริมสร้างความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเอง และการจัดการเรียนการสอนที่เหมาะสมกับระดับชั้นปี จะช่วยพัฒนาความพร้อมในการเรียนรู้โดยการชี้นำตนเองของนักศึกษาพยาบาล ส่งเสริมให้นักศึกษาสามารถพัฒนาศักยภาพในการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง และนำไปสู่การเรียนรู้ตลอดชีวิต